LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

fiscālis

fiscālis (neuter fiscāle)
Classical[fɪsˈkaː.lɪs]Ecclesiastical[fisˈkaː.lis]
fiscālia pl. nom. n.; pl. acc. n.; pl. voc. n.

Meaning

  1. two terminationof or pertaining to the treasury

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativefiscālisfiscālisfiscāle
genitivefiscālisfiscālisfiscālis
dativefiscālīfiscālīfiscālī
accusativefiscālemfiscālemfiscāle
ablativefiscālīfiscālīfiscālī
vocativefiscālisfiscālisfiscāle
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativefiscālēsfiscālēsfiscālia
genitivefiscāliumfiscāliumfiscālium
dativefiscālibusfiscālibusfiscālibus
accusativefiscālīs
fiscālēs
fiscālīs
fiscālēs
fiscālia
ablativefiscālibusfiscālibusfiscālibus
vocativefiscālēsfiscālēsfiscālia

fiscālis, e, adj. fiscus, II. B.,
I. of or relating to the public or the imperial treasury, fiscal (post-class.): res fiscales quasi propriae et privatae principis sunt, Dig. 43, 8, 2, § 4: jus, ib. 2, 14, 42: debitores, ib. 49, 14, 45, § 10: calumniae, complaints made for the advantage of the revenue, i. e. the fines resulting from which were to go into the treasury, Suet. Dom. 9: molestiae, i. e. exactions for the treasury, Aur. Vict. Caes. 41: gladiatores, maintained out of the emperor's revenue, Capitol. Gord. 3, 33: cursus, Spart. Hadr. 7: vina, given at the expense of the treasury, Vop. Aur. 48: pecunia, Paul. Sent. 5, 27, 1: servi, id. ib. 5, 13, 2.—
II. Subst.: † fiscālĭa, ium, n., moneys for the treasury, Inscr. Orell. 3351.

Origins

From fiscus (“money basket”) + -ālis, used for the collection of taxes.

Descendants
  • Catalanfiscal
  • Englishfiscalfrom Dutch fiscaal
  • Englishsculefrom Dutch fiscaal
  • Englishscolfrom Dutch fiscaal
  • Frenchfiscal
  • Italianfiscale
  • Portuguesefiscal
  • Romanianfiscal
  • Spanishfiscal
  • Afrikaansfiskaalfrom Dutch fiscaal

Quick answers

What does fiscālis mean in Latin?
fiscālis, a adjective, means “of or pertaining to the treasury”.
How do you pronounce fiscālis?
In classical Latin, [fɪsˈkaː.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [fisˈkaː.lis].