noun · femininethird declension
fīnitūdō
fīnitūdō f (genitive fīnitūdinis)
Classical[fiː.nɪˈtuː.doː]Ecclesiastical[fi.niˈtuː.do]
Meaning
- finitude, limitedness, finiteness, finity
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | fīnitūdō | fīnitūdinēs |
| genitive | fīnitūdinis | fīnitūdinum |
| dative | fīnitūdinī | fīnitūdinibus |
| accusative | fīnitūdinem | fīnitūdinēs |
| ablative | fīnitūdine | fīnitūdinibus |
| vocative | fīnitūdō | fīnitūdinēs |
Origins
From fīnis (“end, limit”) + -tūdō.
Descendants
- Catalanfinitud
- Englishfinitude
- Frenchfinitude
- Italianfinitudine
- Spanishfinitud