noun · femininethird declension
fatīgātiō
fatīgātiō f (genitive fatīgātiōnis)
Classical[fa.tiːˈɡaː.ti.oː]Ecclesiastical[fa.tiˈɡat.t͡si.o]
Meaning
- fatigue, weariness
- exhaustion
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | fatīgātiō | fatīgātiōnēs |
| genitive | fatīgātiōnis | fatīgātiōnum |
| dative | fatīgātiōnī | fatīgātiōnibus |
| accusative | fatīgātiōnem | fatīgātiōnēs |
| ablative | fatīgātiōne | fatīgātiōnibus |
| vocative | fatīgātiō | fatīgātiōnēs |
fătīgātĭo, ōnis, f. id.,
I. weariness, fatigue (stronger than lassitudo; v. the foll.; perh. not ante-Aug.; but defatigatio in Cic. and Caes.).
I. Prop.:
exercitationis finis esse debet lassitudo, quae citra fatigationem est, Cels. 1, 2: equorum atque hominum, Liv. 22, 15, 7: deficiens dolore et fatigatione, Quint. 11, 3, 173: sudor et fatigatio, id. 11, 3, 147; so with sudor, id. 1, 2, 31; 1, 12, 11: requiescit labor ille, cujus sibi ipsa fatigatio obstabat, id. 11, 2, 43; cf. id. 10, 3, 27; Tac. H. 2, 60.—II. Trop., jeer, banter (post-class.):
qui cum in auditorio vel levi fatigatione taxaverunt, Eutr. 9, 19; Sulp. Sever. Dial. 1, 4 med.—In plur., Sid. Ep. 1, 8.—III. Concr.:
fatigationi consulitur, the wearied, fatigued, Amm. 24, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
fatīgātiō ōnis, f
fatigo, weariness, fatigue : equorum atque hominum, L.: laboris, Cu.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin fatīgātiō From fatīgō + -tiō.