LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

farciō

farciō (present infinitive farcīre, perfect active farsī, supine fartum)
Classical[ˈfar.ki.oː]Ecclesiastical[ˈfar.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to cram, stuff

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.farciōfarciēbamfarciamfarsīfarseramfarserō
2nd sg.farcīsfarciēbāsfarciēsfarsistīfarserāsfarseris
3rd sg.farcitfarciēbatfarcietfarsitfarseratfarserit
1st pl.farcīmusfarciēbāmusfarciēmusfarsimusfarserāmusfarserimus
2nd pl.farcītisfarciēbātisfarciētisfarsistisfarserātisfarseritis
3rd pl.farciuntfarciēbantfarcientfarsērunt
farsēre
farserantfarserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.farciamfarcīremfarserimfarsissem
2nd sg.farciāsfarcīrēsfarserīsfarsissēs
3rd sg.farciatfarcīretfarseritfarsisset
1st pl.farciāmusfarcīrēmusfarserīmusfarsissēmus
2nd pl.farciātisfarcīrētisfarserītisfarsissētis
3rd pl.farciantfarcīrentfarserintfarsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.farciorfarciēbarfarciar
2nd sg.farcīris
farcīre
farciēbāris
farciēbāre
farciēris
farciēre
3rd sg.farcīturfarciēbāturfarciētur
1st pl.farcīmurfarciēbāmurfarciēmur
2nd pl.farcīminīfarciēbāminīfarciēminī
3rd pl.farciunturfarciēbanturfarcientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.farciarfarcīrer
2nd sg.farciāris
farciāre
farcīrēris
farcīrēre
3rd sg.farciāturfarcīrētur
1st pl.farciāmurfarcīrēmur
2nd pl.farciāminīfarcīrēminī
3rd pl.farcianturfarcīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.farcīfarcīre
pres. 2nd pl.farcītefarcīminī
fut. 2nd sg.farcītōfarcītor
fut. 3rd sg.farcītōfarcītor
fut. 2nd pl.farcītōte—
fut. 3rd pl.farciuntōfarciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivefarcīrefarcīrī
perfect infinitivefarsissefartum esse
future infinitivefartūrum essefartum īrī
present participlefarciēns—
perfect participle—fartus
future participlefartūrus
fartūra, fartūrā, fartūrae, fartūram, fartūrārum, fartūrās, fartūre, fartūrī, fartūrīs, fartūrō, fartūrōrum, fartūrōs, fartūrum
farciendus
farciundus, farcienda, farciendā, farciendae, farciendam, farciendārum, farciendās, farciende, farciendīs, farciendōrum, farciendōs
gerundfarciendī, farciendō, farciendumsupinefartum, fartū

farcĭo, farsi, fartum, sometimes farctum (post-class. form farsum, Petr. 69; Apic. 4, 2; 8, 8;
I. and farcītum, Cassiod. Inst. Div. Litt. 22), 4, v. a. Gr. φρακ-, φράσσω, to shut in; cf. Lat. frequens; Germ. Berg, Burg, to stuff, cram, fill full (class.).
I. Lit.
A. In gen.: pulvinus perlucidus Melitensi rosa fartus, Cic. Verr. 2, 5, 11, § 27: medios parietes farcire fractis caementis, Plin. 36, 22, 51, § 172: intestinum, Apic. 2, 3: mustelae ventriculus coriandro fartus, Plin. 29, 4, 16, § 60: Jovis satelles jecore opimo farta et satiata, etc., Cic. Poët. Tusc. 2, 10, 24; cf.: edaces et se ultra quam capiunt farcientes, Sen. Ep. 108.—
B. In partic., to fatten an animal, = saginare: gallinas et anseres sic farcito, Cato, R. R. 89; Varr. R. R. 3, 9 fin.; Col. 8, 7, 4.—
II. Transf. (rare; not in Cic.).
A. In gen., to fill, cram with any thing: fartum totum theatrum, filled, App. Flor. p. 353, 37: infinitis vectigalibus (rex) erat fartus, Vitr. 2, 8 med.; Cat. 28, 12.—
B. To stuff or cram into: in os farciri pannos imperavit, Sen. Ira, 3, 19: totum lignum in gulam, id. Ep. 70 med.: ischaemon in nares, Plin. 25, 8, 45, § 83: hinc farta premitur angulo Ceres omni, i. e. copious, abundant, Mart. 3, 58, 6.—Hence, fartum (farctum), i, n., stuffing, filling, inside: intestina et fartum eorum, cum id animal nullo cibo vivat, etc., Plin. 28, 8, 29, § 117; Col. 5, 10, 11; id. Arb. 21, 2 (for which: pulpa fici, Pall. 4, 10): viaticum, a filling for the journey, Plaut. Trin. 5, 2, 45, acc. to Ritschl.—Comically: fartum vestis, i. q. corpus, Plaut. Most. 1, 3, 13 (but in Plaut. Mil. 1, 1, 8, read stragem, v. Ritschl ad h. l.).

Origins

  1. Proto-Indo-European*bʰrekʷ-
  2. Proto-Indo-European*bʰr̥kʷyéti
  3. Proto-Italic*farkiō
  4. Latinfarciō

From Proto-Italic *farkiō (alternatively reconstructed as *farkjō (“to stuff”)), from Proto-Indo-European *bʰr̥kʷ-yé-ti, probably from Proto-Indo-European *bʰrekʷ- (“to stuff”) and cognate with frequēns, Ancient Greek φράσσω (phrássō, “to fence, block up”).

Descendants
  • Catalanfarcir
  • Frenchfarcir
  • Englishfarcefrom French farcir
  • Italianfarcire
  • Spanishhartarfrom Vulgar Latin *fartāre
  • Portuguesefartarfrom Vulgar Latin *fartāre
  • Basquehartzitu
  • Galicianfartarfrom Vulgar Latin *fartāre

Quick answers

What does farciō mean in Latin?
farciō, a verb, means “to cram, stuff”.
What are the principal parts of farciō?
farciō, farcīre, farsī, fartum (fourth conjugation).
How do you pronounce farciō?
In classical Latin, [ˈfar.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfar.t͡ʃi.o].
Where does farciō come from?
Proto-Indo-European *bʰrekʷ- → Proto-Indo-European *bʰr̥kʷyéti → Proto-Italic *farkiō → Latin farciō.