noun · masculinethird declension
extimulātor
extimulātor m (genitive extimulātōris)
Classical[ɛk.stɪ.mʊˈɫaː.tɔr]Ecclesiastical[ek.sti.muˈlaː.tor]
Meaning
- an inciter, instigator
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | extimulātor | extimulātōrēs |
| genitive | extimulātōris | extimulātōrum |
| dative | extimulātōrī | extimulātōribus |
| accusative | extimulātōrem | extimulātōrēs |
| ablative | extimulātōre | extimulātōribus |
| vocative | extimulātor | extimulātōrēs |
Origins
From exstimulō (present infinitive exstimulāre, perfect active exstimulāvī, supine exstimulātum); first conjugation