LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

exsilium

exsilium n (genitive exsiliī or exsilī)
Classical[ɛksˈsɪ.li.ũː]Ecclesiastical[eksˈsiː.li.um]
№ 794 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. neuterexile, banishment
    Ēgredere ex urbe, Catilīna, līberā rem pūblicam metū; in exsilium, sī hanc vōcem exspectās: proficīscere.Depart from the city, Catiline, free the republic from fear; into exile, if that is the word you await: set out.63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.20
  2. neuterpoeticplace of exile, retreat
  3. figurativelyin pluralneuterexiles; exiled people

Latīnē defined in Latin in our graded readers

cum cīvis urbe pellitur et procul vīvere dēbet.
exsilium -ī n — in Mille Verba, Urbs et Aedificia
vīta procul ā patriā iussa
exilium -ī (n) — in Metamorphoses I, ch. 6, 15
vīta procul ā patriā
exsilium -ī (n) — in Aeneis, ch. 6

Declension

declension
formsingularplural
nominativeexsiliumexsilia
exilia
genitiveexsiliī
exsilī, exilī, exiliī
exsiliōrum
exiliōrum
dativeexsiliō
exiliō
exsiliīs
exiliīs
accusativeexsiliumexsilia
exilia
ablativeexsiliō
exiliō
exsiliīs
exiliīs
vocativeexsiliumexsilia
exilia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

in exsilio esse, exsulem esse
to live in exile.
aliquem exsilio afficere, multare
to punish by banishment.
in exsilium ire, pergere, proficisci
to go into exile.
in exsilium eicere or expellere aliquem
to banish a person, send him into exile.

exsĭlĭum or exĭlĭum, ii, n. exsul,
I. banishment, exile.
I. Prop.: exsilium non supplicium est, sed perfugium portusque supplicii ... cum homines vincula, neces, ignominiasque vitant, quae sunt legibus constitutae, confugiunt quasi ad aram in exsilium, Cic. Caecin. 34, 100: exsilium triplex est; aut certorum locorum interdictio, aut lata fuga, ut omnium locorum interdicatur praeter certum locum, aut insulae vinculum, id est relegatio in insulam, Dig. 48, 22, 5: exsilio et relegatione civium ulciscentes tribunos, Liv. 3, 10 fin.; so with relegatio, id. 4, 4, 6: exsilium iis (terribile est), quibus quasi circumscriptus est habitandi locus, etc., Cic. Par. 2, 18: exacti in exsilium innocentes, id. Rep. 1, 40: expulsus in exsilium, id. Lael. 12, 42: pulsus in exsilium, id. de Or. 2, 13, 56: eicere aliquem in exsilium, id. Cat. 2, 6, 14: ire, proficisci in exsilium, id. ib. 1, 8, 20; id. Mur. 41, 89: mittere in exsilium, Liv. 7, 13, 9; Val. Max. 3, 7, 6; 5, 3, 2; Sen. Tranq. An. 11, 12; id. Ep. 24, 3: esse in exsilio, Cic. N. D. 3, 32, 80: de exsilio reducere, id. Att. 9, 14, 2: revocare de exilio, Liv. 27, 34, 14: ab exsilio reducere, Quint. 5, 11, 9: ab exsilio revocare, Tac. H. 1, 90; id. ib. 1, 77; 2, 92; Plin. Ep. 1, 5, 10: jam redii de exsilio, Plaut. Merc. 5, 2, 106 et saep.—Prov.: exilium patitur patriae qui se denegat, Pub. Syr. 158 (Rib.).—
II. Transf. (mostly poet. and post-Aug.).
A. A place of exile, a retreat: quodvis exsilium his est optatius quam patria, Cic. Lig. 11, 33: Octavium et Antistium egressos exsilium, in easdem insulas redegit, Tac. H. 4, 44: tutum orabant, id. A. 13, 55: diversa quaerere, Verg. A. 3, 4: multa patere fugienti, Curt. 6, 4: exsilium patria sede mutare, id. 3, 7.—*
B. (Abstr. pro concreto.) In plur.: exsilia, those who are banished, exiles: plenum exsiliis mare, Tac. H. 1, 2.

Origins

Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin exsilium From exsul (“an exiled person”) + -ium.

Descendants
  • Catalanexili
  • Englishexile
  • Frenchexil
  • GermanExil
  • Italianesilio
  • Occitanexili
  • Portugueseexílio
  • Romanianexil
  • Spanishexilio
  • Asturianexiliu

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does exsilium mean in Latin?
exsilium, a noun, means “exile, banishment; place of exile, retreat; exiles”.
What is the genitive of exsilium?
The genitive singular is exsiliī. exsilium is neuter, second declension.
How do you pronounce exsilium?
In classical Latin, [ɛksˈsɪ.li.ũː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eksˈsiː.li.um].