noun · femininethird declension
exaltātiō
exaltātiō f (genitive exaltātiōnis)
Classical[ɛk.saɫˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[eɡ.zalˈtat.t͡si.o]
Meaning
- exaltation
- pride, haughtiness
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | exaltātiō | exaltātiōnēs |
| genitive | exaltātiōnis | exaltātiōnum |
| dative | exaltātiōnī | exaltātiōnibus |
| accusative | exaltātiōnem | exaltātiōnēs |
| ablative | exaltātiōne | exaltātiōnibus |
| vocative | exaltātiō | exaltātiōnēs |
exaltātĭo, ōnis, f. exalto.
I. Exaltation, elevation (eccl. Lat.):
ab exaltatione tua dispersae sunt gentes, Vulg. Isa. 33, 3. —II. Trop., pride, haughtiness:
non congruit professoribus humilitatis, Tert. Cult. Fem. 3; cf. oculorum, Vulg. Prov. 21, 4: stultorum, id. ib. 3, 35.Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin exaltātiō From exaltō + -tiō.
Descendants
- Catalanexaltació
- Englishexaltation
- Frenchexaltation
- Italianesaltazione
- Occitanexaltacion
- Portugueseexaltação
- Romanianexaltație
- Romanianexaltațiune
- Spanishexaltación
- Galicianexaltación