LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

exaltātiō

exaltātiō f (genitive exaltātiōnis)
Classical[ɛk.saɫˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[eɡ.zalˈtat.t͡si.o]

Meaning

  1. exaltation
  2. pride, haughtiness

Declension

declension
formsingularplural
nominativeexaltātiōexaltātiōnēs
genitiveexaltātiōnisexaltātiōnum
dativeexaltātiōnīexaltātiōnibus
accusativeexaltātiōnemexaltātiōnēs
ablativeexaltātiōneexaltātiōnibus
vocativeexaltātiōexaltātiōnēs

exaltātĭo, ōnis, f. exalto.
I. Exaltation, elevation (eccl. Lat.): ab exaltatione tua dispersae sunt gentes, Vulg. Isa. 33, 3. —
II. Trop., pride, haughtiness: non congruit professoribus humilitatis, Tert. Cult. Fem. 3; cf. oculorum, Vulg. Prov. 21, 4: stultorum, id. ib. 3, 35.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin exaltātiō From exaltō + -tiō.

Descendants
  • Catalanexaltació
  • Englishexaltation
  • Frenchexaltation
  • Italianesaltazione
  • Occitanexaltacion
  • Portugueseexaltação
  • Romanianexaltație
  • Romanianexaltațiune
  • Spanishexaltación
  • Galicianexaltación

Quick answers

What does exaltātiō mean in Latin?
exaltātiō, a noun, means “exaltation; pride, haughtiness”.
What is the genitive of exaltātiō?
The genitive singular is exaltātiōnis. exaltātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce exaltātiō?
In classical Latin, [ɛk.saɫˈtaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eɡ.zalˈtat.t͡si.o].