LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

exagitō

exagitō (present infinitive exagitāre, perfect active exagitāvī, supine exagitātum)
Classical[ɛkˈsa.ɡɪ.toː]Ecclesiastical[eɡˈzaː.d͡ʒi.to]

Meaning

  1. to set in motion
  2. to drive out or away
  3. to stir up, shake up, disturb
  4. to harass, persecute, disquiet, disturb
  5. to attack (with criticism); criticise, censure, rail at, scold

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.exagitōexagitābamexagitābōexagitāvīexagitāveramexagitāverō
exagitārō
2nd sg.exagitāsexagitābāsexagitābisexagitāvistī
exagitāstī
exagitāverās
exagitārās
exagitāveris
3rd sg.exagitatexagitābatexagitābitexagitāvitexagitāverat
exagitārat
exagitāverit
exagitārit
1st pl.exagitāmusexagitābāmusexagitābimusexagitāvimusexagitāverāmusexagitāverimus
exagitārimus
2nd pl.exagitātisexagitābātisexagitābitisexagitāvistis
exagitāstis
exagitāverātis
exagitārātis
exagitāveritis
exagitāritis
3rd pl.exagitantexagitābantexagitābuntexagitāvērunt
exagitāvēre, exagitārunt
exagitāverant
exagitārant
exagitāverint
exagitārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.exagitemexagitāremexagitāverim
exagitārim
exagitāvissem
exagitāssem
2nd sg.exagitēsexagitārēsexagitāverīsexagitāvissēs
exagitāssēs
3rd sg.exagitetexagitāretexagitāverit
exagitārit
exagitāvisset
exagitāsset
1st pl.exagitēmusexagitārēmusexagitāverīmus
exagitārīmus
exagitāvissēmus
exagitāssēmus
2nd pl.exagitētisexagitārētisexagitāverītis
exagitārītis
exagitāvissētis
exagitāssētis
3rd pl.exagitentexagitārentexagitāverint
exagitārint
exagitāvissent
exagitāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.exagitorexagitābarexagitābor
2nd sg.exagitāris
exagitāre
exagitābāris
exagitābāre
exagitāberis
exagitābere
3rd sg.exagitāturexagitābāturexagitābitur
1st pl.exagitāmurexagitābāmurexagitābimur
2nd pl.exagitāminīexagitābāminīexagitābiminī
3rd pl.exagitanturexagitābanturexagitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.exagiterexagitārer
2nd sg.exagitēris
exagitēre
exagitārēris
exagitārēre
3rd sg.exagitēturexagitārētur
1st pl.exagitēmurexagitārēmur
2nd pl.exagitēminīexagitārēminī
3rd pl.exagitenturexagitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.exagitāexagitāre
pres. 2nd pl.exagitāteexagitāminī
fut. 2nd sg.exagitātōexagitātor
fut. 3rd sg.exagitātōexagitātor
fut. 2nd pl.exagitātōte—
fut. 3rd pl.exagitantōexagitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveexagitāreexagitārī
perfect infinitiveexagitāvisse
exagitāsse
exagitātum esse
future infinitiveexagitātūrum esseexagitātum īrī
present participleexagitāns—
perfect participle—exagitātus
exagitāta, exagitātā, exagitātae, exagitātam, exagitātārum, exagitātās, exagitātī, exagitātōrum, exagitātōs
future participleexagitātūrus
exagitātūra, exagitātūrā, exagitātūrae, exagitātūram, exagitātūrārum, exagitātūrās, exagitātūre, exagitātūrī, exagitātūrīs, exagitātūrō, exagitātūrōrum, exagitātūrōs, exagitātūrum
exagitandus
exagitanda, exagitandā, exagitandae, exagitandam, exagitandārum, exagitandās, exagitande, exagitandīs, exagitandōrum, exagitandōs
gerundexagitandī, exagitandō, exagitandumsupineexagitātum, exagitātū

ex-ăgĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. a.,
I. to drive out of its position or place; to stir up, rouse up, disturb.
I. Lit. (very seldom): ut quicquid faecis subsederit exagitet, et in summum reducat, Col. 12, 19, 4: vis (venti) exagitata foras erumpitur, Lucr. 6, 583. —Poet.: lustra ferarum Venatu, to disturb, Sil. 16, 553: lepus hic aliis exagitandus erit, to rouse, start, Ov. A. A. 3, 662; cf. Petr. 131, 7.—
II. Trop., to rouse up (qs. like a wild beast), to disquiet, harass, persecute, disturb, torment.
A. In gen.: insectandis exagitandisque nummariis judicibus, Cic. Att. 1, 16, 8; cf. Prop. 2, 8, 19: permulti sedes suas patrias, istius injuriis exagitati, reliquerant, Cic. Verr. 2, 3, 18: ab Suevis complures annos exagitati bello premebantur et agricultura prohibebantur, Caes. B. G. 4, 1, 2; cf. id. ib. 2, 29 fin.: at omnes di exagitent me, si, etc., Hor. S. 2, 6, 54; cf. Ov. F. 5, 141: exagitari verberibus Furiarum, Suet. Ner. 34: quos flagitium, egestas, conscius animus exagitabat, Sall. C. 14, 3: senatus vulgi rumoribus exagitatus, id. ib. 29, 1: rem publicam seditionibus, id. ib. 51, 32.—
B. In partic.
1. To scold, rail at, to attack violently, to censure, criticise, satirize, rally (cf.: objurgo, improbo, increpo, vitupero, calumnior, reprehendo; peto, incuso, etc.): hi omnes convicio L. Lentuli consulis correpti exagitabantur, Caes. B. C. 1, 2, 4: cum etiam Demosthenes exagitetur ut putidus, Cic. Or. 8 fin.; cf. Suet. Aug. 86: inventi sunt, qui hanc dicendi exercitationem exagitarent atque contemnerent, Cic. de Or. 3, 16: in rebus palam a consularibus exagitatis et in summam invidiam adductis, id. Fam. 1, 1 fin.; cf. Cael. ap. Cic. Fam. 8, 11, 3: exagitabantur omnes ejus fraudes atque fallaciae, Cic. Clu. 36, 101; cf. id. Sull. 21: quod apud Lucilium scite exagitat in Albucio Scaevola, quam lepide lexeis compostae, etc., id. Or. 44, 149.—
2. To stir up, irritate, excite: coepere (tribuni) senatum criminando plebem exagitare, Sall. C. 38, 1; cf. vulgum, id. J. 73, 5.—In a good sense: hujus disputationibus et exagitatus maxime orator est et adjutus, incited, urged onwards, Cic. Or. 3, 12.—Of abstract objects: in tali tempore tanta vis hominis leniunda quam exagitanda videbatur, Sall. C. 48, 5; Tac. A. 4, 12.—
b. Transf., to stir up, excite the passions themselves: ne et meum maerorem exagitem et te in eundem luctum vocem, Cic. Att. 3, 7, 2; tristes curas, Luc. 8, 44: furores immiti corde, Cat. 64, 94.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinexagitō

Latin ex- Latin agō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin -itō Latin agitō Latin exagitō From ex- + agitō (“put in motion, drive, impel”).

Descendants
  • Englishexagitate
  • Italianesagitare

Quick answers

What does exagitō mean in Latin?
exagitō, a verb, means “to set in motion; to drive out or away; to stir up, shake up, disturb”.
What are the principal parts of exagitō?
exagitō, exagitāre, exagitāvī, exagitātum (first conjugation).
How do you pronounce exagitō?
In classical Latin, [ɛkˈsa.ɡɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eɡˈzaː.d͡ʒi.to].
Where does exagitō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin exagitō.