noun · masculinethird declension
ēvocātor
ēvocātor m (genitive ēvocātōris)
Classical[eː.wɔˈkaː.tɔr]Ecclesiastical[e.voˈkaː.tor]
Meaning
- One who calls troops to arms, recruiter, summoner
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ēvocātor | ēvocātōrēs |
| genitive | ēvocātōris | ēvocātōrum |
| dative | ēvocātōrī | ēvocātōribus |
| accusative | ēvocātōrem | ēvocātōrēs |
| ablative | ēvocātōre | ēvocātōribus |
| vocative | ēvocātor | ēvocātōrēs |
ēvŏcātor, ōris, m. id.,
I. one who calls to arms:
servorum et civium perditorum, Cic. Cat. 1, 11, 27.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ēvocātor ōris, m
evoco, a summoner, recruiter, one who drums up civium perditorum.