verbfirst conjugation
epitomō
epitomō (present infinitive epitomāre, perfect active epitomāvī, supine epitomātum)
Classical[ɛˈpɪ.tɔ.moː]Ecclesiastical[eˈpiː.to.mo]
Meaning
- Late Latintransitiveto abridge, to epitomize, to summarize, to epitomate, to abstract
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | epitomō | epitomābam | epitomābō | epitomāvī | epitomāveram | epitomāverō |
| 2nd sg. | epitomās | epitomābās | epitomābis | epitomāvistī | epitomāverās | epitomāveris |
| 3rd sg. | epitomat | epitomābat | epitomābit | epitomāvit | epitomāverat | epitomāverit |
| 1st pl. | epitomāmus | epitomābāmus | epitomābimus | epitomāvimus | epitomāverāmus | epitomāverimus |
| 2nd pl. | epitomātis | epitomābātis | epitomābitis | epitomāvistis | epitomāverātis | epitomāveritis |
| 3rd pl. | epitomant | epitomābant | epitomābunt | epitomāvērunt epitomāvēre | epitomāverant | epitomāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | epitomem | epitomārem | epitomāverim | epitomāvissem |
| 2nd sg. | epitomēs | epitomārēs | epitomāverīs | epitomāvissēs |
| 3rd sg. | epitomet | epitomāret | epitomāverit | epitomāvisset |
| 1st pl. | epitomēmus | epitomārēmus | epitomāverīmus | epitomāvissēmus |
| 2nd pl. | epitomētis | epitomārētis | epitomāverītis | epitomāvissētis |
| 3rd pl. | epitoment | epitomārent | epitomāverint | epitomāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | epitomor | epitomābar | epitomābor |
| 2nd sg. | epitomāris epitomāre | epitomābāris epitomābāre | epitomāberis epitomābere |
| 3rd sg. | epitomātur | epitomābātur | epitomābitur |
| 1st pl. | epitomāmur | epitomābāmur | epitomābimur |
| 2nd pl. | epitomāminī | epitomābāminī | epitomābiminī |
| 3rd pl. | epitomantur | epitomābantur | epitomābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | epitomer | epitomārer |
| 2nd sg. | epitomēris epitomēre | epitomārēris epitomārēre |
| 3rd sg. | epitomētur | epitomārētur |
| 1st pl. | epitomēmur | epitomārēmur |
| 2nd pl. | epitomēminī | epitomārēminī |
| 3rd pl. | epitomentur | epitomārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | epitomā | epitomāre |
| pres. 2nd pl. | epitomāte | epitomāminī |
| fut. 2nd sg. | epitomātō | epitomātor |
| fut. 3rd sg. | epitomātō | epitomātor |
| fut. 2nd pl. | epitomātōte | — |
| fut. 3rd pl. | epitomantō | epitomantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | epitomāre | epitomārī |
| perfect infinitive | epitomāvisse | epitomātum esse |
| future infinitive | epitomātūrum esse | epitomātum īrī |
| present participle | epitomāns | — |
| perfect participle | — | epitomātus epitomāta, epitomātā, epitomātae, epitomātam, epitomātārum, epitomātās, epitomātī, epitomātōrum, epitomātōs |
| future participle | epitomātūrus epitomātūra, epitomātūrā, epitomātūrae, epitomātūram, epitomātūrārum, epitomātūrās, epitomātūre, epitomātūrī, epitomātūrīs, epitomātūrō, epitomātūrōrum, epitomātūrōs, epitomātūrum | epitomandus epitomanda, epitomandā, epitomandae, epitomandam, epitomandārum, epitomandās, epitomande, epitomandīs, epitomandōrum, epitomandōs |
gerundepitomandī, epitomandō, epitomandumsupineepitomātum, epitomātū
ĕpĭtŏmo, āvi, ātum, 1, v. a. epitome,
I. to abridge, epitomize (post-class.; cf.: excerpo, abbrevio): historiam, Treb. Poll. XXX. Tyr. 30 fin.:
aliquid, Veg. M. 1, 8 fin.Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin epitomō From epitomē + -ō.
Descendants
- Englishepitomate