verbfirst conjugation, no passive
ēmicō
ēmicō (present infinitive ēmicāre, perfect active ēmicuī or ēmicāvī, supine ēmicātum)
Classical[ˈeː.mɪ.koː]Ecclesiastical[ˈɛː.mi.ko]
Meaning
- to appear suddenly
- to spring out, spring forth, to break forth
Latīnē defined in Latin in our graded readers
celeriter exsiliō, ut flammaēmicō -āre — in Metamorphoses I, ch. 4
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ēmicō | ēmicābam | ēmicābō | ēmicuī ēmicāvī | ēmicueram ēmicāveram | ēmicuerō ēmicāverō, ēmicārō |
| 2nd sg. | ēmicās | ēmicābās | ēmicābis | ēmicuistī ēmicāvistī, ēmicāstī | ēmicuerās ēmicāverās, ēmicārās | ēmicueris ēmicāveris |
| 3rd sg. | ēmicat | ēmicābat | ēmicābit | ēmicuit ēmicāvit | ēmicuerat ēmicāverat, ēmicārat | ēmicuerit ēmicāverit, ēmicārit |
| 1st pl. | ēmicāmus | ēmicābāmus | ēmicābimus | ēmicuimus ēmicāvimus | ēmicuerāmus ēmicāverāmus | ēmicuerimus ēmicāverimus, ēmicārimus |
| 2nd pl. | ēmicātis | ēmicābātis | ēmicābitis | ēmicuistis ēmicāvistis, ēmicāstis | ēmicuerātis ēmicāverātis, ēmicārātis | ēmicueritis ēmicāveritis, ēmicāritis |
| 3rd pl. | ēmicant | ēmicābant | ēmicābunt | ēmicuērunt ēmicuēre, ēmicāvērunt, ēmicāvēre, ēmicārunt | ēmicuerant ēmicāverant, ēmicārant | ēmicuerint ēmicāverint, ēmicārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ēmicem | ēmicārem | ēmicuerim ēmicāverim, ēmicārim | ēmicuissem ēmicāvissem, ēmicāssem |
| 2nd sg. | ēmicēs | ēmicārēs | ēmicuerīs ēmicāverīs | ēmicuissēs ēmicāvissēs, ēmicāssēs |
| 3rd sg. | ēmicet | ēmicāret | ēmicuerit ēmicāverit, ēmicārit | ēmicuisset ēmicāvisset, ēmicāsset |
| 1st pl. | ēmicēmus | ēmicārēmus | ēmicuerīmus ēmicāverīmus, ēmicārīmus | ēmicuissēmus ēmicāvissēmus, ēmicāssēmus |
| 2nd pl. | ēmicētis | ēmicārētis | ēmicuerītis ēmicāverītis, ēmicārītis | ēmicuissētis ēmicāvissētis, ēmicāssētis |
| 3rd pl. | ēmicent | ēmicārent | ēmicuerint ēmicāverint, ēmicārint | ēmicuissent ēmicāvissent, ēmicāssent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | ēmicā | — |
| pres. 2nd pl. | ēmicāte | — |
| fut. 2nd sg. | ēmicātō | — |
| fut. 3rd sg. | ēmicātō | — |
| fut. 2nd pl. | ēmicātōte | — |
| fut. 3rd pl. | ēmicantō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | ēmicāre | — |
| perfect infinitive | ēmicuisse ēmicāvisse, ēmicāsse | — |
| future infinitive | ēmicātūrum esse | — |
| present participle | ēmicāns | — |
| future participle | ēmicātūrus ēmicātūra, ēmicātūrā, ēmicātūrae, ēmicātūram, ēmicātūrārum, ēmicātūrās, ēmicātūre, ēmicātūrī, ēmicātūrīs, ēmicātūrō, ēmicātūrōrum, ēmicātūrōs, ēmicātūrum | — |
gerundēmicandī, ēmicandō, ēmicandumsupineēmicātum, ēmicātū
ē-mĭco, cŭi (cf. Quint. 1, 6, 17), cātum, 1, v. n.,
I. to spring out, spring forth, to break forth, appear quickly (not freq. till after the Aug. per.; in Cic. and Caes. not at all).
A. Lit.:
emicat ex oculis, spirat quoque pectore flamma, Ov. M. 8, 356: flamma ex monte, Plin. 2, 88, 89, § 203: multi calami ex una radice, id. 27, 8, 40, § 62: dracones de extis, id. 11, 37, 77, § 197: fulgura ab omni parte caeli, Curt. 8, 4: corpore sanguis (so Lachm.; Munro, e corpore), Lucr. 2, 195: uterque pronus carcere, Ov. M. 10, 652: scaturigines, Liv. 44, 33: cruor alte, Ov. M. 4, 121: sanguis per foramen, id. ib. 9, 130: scintillae inter fumum, Quint. 8, 5, 29: sol super terras, Val. Fl. 4, 96; cf. dies, id. 1, 655: telum nervo, Ov. M. 5, 67; cf.: saxa tormento, Liv. 44, 10: hostem rati, emicant, sine discrimine insultant, rush forth, Flor. 1, 18, 4 et saep.: (sanguis) in illam partem, Lucr. 4, 1050: juvenum manus emicat ardens in litus, Verg. A. 6, 5; cf.: in currum, id. ib. 12, 327: Nisus ante omnia corpora, id. ib. 5, 319: sanguis in altum, Ov. M. 6, 260: rami in excelsum, Plin. 12, 5, 11, § 23 al.; cf. comically: cor coepit in pectus emicare, to leap, * Plaut. Aul. 4, 3, 4.—B. Trop., to be prominent or conspicuous, to become apparent:
inter quae verbum emicuit si forte decorum, Hor. Ep. 2, 1, 73: Agrippinae is pavor, ea consternatio mentis emicuit, ut, etc., Tac. A. 13, 16.—Esp. of good qualities, etc.: quos et magnitudine animi et claritate rerum longe emicuisse, to have shone forth, Curt. 7, 6, 20: egregia virtus Scaevae centurionis emicuit, Flor. 4, 2, 40; cf.: inter ceteros Themistoclis gloria emicuit, Just. 2, 9, 15.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ē-micō cuī, cātus, āre,
to spring out, spring forth, break forth, leap up: Emicat ex oculis flamma, O.: scaturiges, L.: sanguis in altum, O.: telum nervo, O.: in currum, V.: saxa tormento, L.: carcere, to escape from, O.—To stand out, project: scopulus alto gurgite, O. — Fig., to be prominent, be conspicuous: verbum emicuit decorum, H.: claritate rerum, Cu.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
- Proto-Italic*eks
- Latinēmicō
Latin ex- Latin micō Latin ēmicō From ex- + micō.