LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, no passive

ēmicō

ēmicō (present infinitive ēmicāre, perfect active ēmicuī or ēmicāvī, supine ēmicātum)
Classical[ˈeː.mɪ.koː]Ecclesiastical[ˈɛː.mi.ko]

Meaning

  1. to appear suddenly
  2. to spring out, spring forth, to break forth

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ēmicōēmicābamēmicābōēmicuī
ēmicāvī
ēmicueram
ēmicāveram
ēmicuerō
ēmicāverō, ēmicārō
2nd sg.ēmicāsēmicābāsēmicābisēmicuistī
ēmicāvistī, ēmicāstī
ēmicuerās
ēmicāverās, ēmicārās
ēmicueris
ēmicāveris
3rd sg.ēmicatēmicābatēmicābitēmicuit
ēmicāvit
ēmicuerat
ēmicāverat, ēmicārat
ēmicuerit
ēmicāverit, ēmicārit
1st pl.ēmicāmusēmicābāmusēmicābimusēmicuimus
ēmicāvimus
ēmicuerāmus
ēmicāverāmus
ēmicuerimus
ēmicāverimus, ēmicārimus
2nd pl.ēmicātisēmicābātisēmicābitisēmicuistis
ēmicāvistis, ēmicāstis
ēmicuerātis
ēmicāverātis, ēmicārātis
ēmicueritis
ēmicāveritis, ēmicāritis
3rd pl.ēmicantēmicābantēmicābuntēmicuērunt
ēmicuēre, ēmicāvērunt, ēmicāvēre, ēmicārunt
ēmicuerant
ēmicāverant, ēmicārant
ēmicuerint
ēmicāverint, ēmicārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ēmicemēmicāremēmicuerim
ēmicāverim, ēmicārim
ēmicuissem
ēmicāvissem, ēmicāssem
2nd sg.ēmicēsēmicārēsēmicuerīs
ēmicāverīs
ēmicuissēs
ēmicāvissēs, ēmicāssēs
3rd sg.ēmicetēmicāretēmicuerit
ēmicāverit, ēmicārit
ēmicuisset
ēmicāvisset, ēmicāsset
1st pl.ēmicēmusēmicārēmusēmicuerīmus
ēmicāverīmus, ēmicārīmus
ēmicuissēmus
ēmicāvissēmus, ēmicāssēmus
2nd pl.ēmicētisēmicārētisēmicuerītis
ēmicāverītis, ēmicārītis
ēmicuissētis
ēmicāvissētis, ēmicāssētis
3rd pl.ēmicentēmicārentēmicuerint
ēmicāverint, ēmicārint
ēmicuissent
ēmicāvissent, ēmicāssent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ēmicā—
pres. 2nd pl.ēmicāte—
fut. 2nd sg.ēmicātō—
fut. 3rd sg.ēmicātō—
fut. 2nd pl.ēmicātōte—
fut. 3rd pl.ēmicantō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveēmicāre—
perfect infinitiveēmicuisse
ēmicāvisse, ēmicāsse
—
future infinitiveēmicātūrum esse—
present participleēmicāns—
future participleēmicātūrus
ēmicātūra, ēmicātūrā, ēmicātūrae, ēmicātūram, ēmicātūrārum, ēmicātūrās, ēmicātūre, ēmicātūrī, ēmicātūrīs, ēmicātūrō, ēmicātūrōrum, ēmicātūrōs, ēmicātūrum
—
gerundēmicandī, ēmicandō, ēmicandumsupineēmicātum, ēmicātū

ē-mĭco, cŭi (cf. Quint. 1, 6, 17), cātum, 1, v. n.,
I. to spring out, spring forth, to break forth, appear quickly (not freq. till after the Aug. per.; in Cic. and Caes. not at all).
A. Lit.: emicat ex oculis, spirat quoque pectore flamma, Ov. M. 8, 356: flamma ex monte, Plin. 2, 88, 89, § 203: multi calami ex una radice, id. 27, 8, 40, § 62: dracones de extis, id. 11, 37, 77, § 197: fulgura ab omni parte caeli, Curt. 8, 4: corpore sanguis (so Lachm.; Munro, e corpore), Lucr. 2, 195: uterque pronus carcere, Ov. M. 10, 652: scaturigines, Liv. 44, 33: cruor alte, Ov. M. 4, 121: sanguis per foramen, id. ib. 9, 130: scintillae inter fumum, Quint. 8, 5, 29: sol super terras, Val. Fl. 4, 96; cf. dies, id. 1, 655: telum nervo, Ov. M. 5, 67; cf.: saxa tormento, Liv. 44, 10: hostem rati, emicant, sine discrimine insultant, rush forth, Flor. 1, 18, 4 et saep.: (sanguis) in illam partem, Lucr. 4, 1050: juvenum manus emicat ardens in litus, Verg. A. 6, 5; cf.: in currum, id. ib. 12, 327: Nisus ante omnia corpora, id. ib. 5, 319: sanguis in altum, Ov. M. 6, 260: rami in excelsum, Plin. 12, 5, 11, § 23 al.; cf. comically: cor coepit in pectus emicare, to leap, * Plaut. Aul. 4, 3, 4.—
2. Transf., to stretch forth, project: scopulus alto gurgite, Ov. M. 9, 225.—
B. Trop., to be prominent or conspicuous, to become apparent: inter quae verbum emicuit si forte decorum, Hor. Ep. 2, 1, 73: Agrippinae is pavor, ea consternatio mentis emicuit, ut, etc., Tac. A. 13, 16.—Esp. of good qualities, etc.: quos et magnitudine animi et claritate rerum longe emicuisse, to have shone forth, Curt. 7, 6, 20: egregia virtus Scaevae centurionis emicuit, Flor. 4, 2, 40; cf.: inter ceteros Themistoclis gloria emicuit, Just. 2, 9, 15.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinēmicō

Latin ex- Latin micō Latin ēmicō From ex- + micō.

Quick answers

What does ēmicō mean in Latin?
ēmicō, a verb, means “to appear suddenly; to spring out, spring forth, to break forth”.
What are the principal parts of ēmicō?
ēmicō, ēmicāre, ēmicuī, ēmicātum (first conjugation, no passive).
How do you pronounce ēmicō?
In classical Latin, [ˈeː.mɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɛː.mi.ko].
Where does ēmicō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin ēmicō.