LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

ēmānātiō

ēmānātiō f (genitive ēmānātiōnis)
Classical[eː.maːˈnaː.ti.oː]Ecclesiastical[e.maˈnat.t͡si.o]

Meaning

  1. emanation

Declension

declension
formsingularplural
nominativeēmānātiōēmānātiōnēs
genitiveēmānātiōnisēmānātiōnum
dativeēmānātiōnīēmānātiōnibus
accusativeēmānātiōnemēmānātiōnēs
ablativeēmānātiōneēmānātiōnibus
vocativeēmānātiōēmānātiōnēs

ēmānātĭo, onis, f. emano,
I. an emanation (late Lat.), Vulg. Sap. 7, 25; Hilar. Synod. 20.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin ēmānātiō From ēmānō + -tiō.

Descendants
  • Frenchémanation
  • Romanianemanațiefrom French émanation
  • Italianemanazione
  • Portugueseemanação
  • Spanishemanación
  • Englishemanation
  • Turkishemanasyonfrom French émanation
  • Bulgarianемана́ция
  • Russianэмана́ция

Quick answers

What does ēmānātiō mean in Latin?
ēmānātiō, a noun, means “emanation”.
What is the genitive of ēmānātiō?
The genitive singular is ēmānātiōnis. ēmānātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce ēmānātiō?
In classical Latin, [eː.maːˈnaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [e.maˈnat.t͡si.o].