noun · masculinefourth declension
eiulātus
eiulātus m (genitive eiulātūs)
Classical[ɛj.jʊˈɫaː.tʊs]Ecclesiastical[e.juˈlaː.tus]
Meaning
- wailing, lamentation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | eiulātus | eiulātūs |
| genitive | eiulātūs | eiulātuum |
| dative | eiulātuī | eiulātibus |
| accusative | eiulātum | eiulātūs |
| ablative | eiulātū | eiulātibus |
| vocative | eiulātus | eiulātūs |
ējŭlātus, ūs, m. id.,
I. a wailing, lamenting, Cic. Tusc. 2, 23, 55; Auct. Or. de Har. Resp. 18, 39; Gell. 1, 26, 7; Vulg. Gen. 27, 38.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ēiulātus plur nom., ūs, m
eiulo, a wailing, loud lamentation : Philoctetae.
Origins
From eiulō + -tus (forming action nouns).