LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

dūrateus

dūrateus (feminine dūratea, neuter dūrateum)
Classical[duːˈra.te.ʊs]Ecclesiastical[duˈraː.te.us]

Meaning

  1. adjectivewooden

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativedūrateusdūrateadūrateum
genitivedūrateīdūrateaedūrateī
dativedūrateōdūrateaedūrateō
accusativedūrateumdūrateamdūrateum
ablativedūrateōdūrateādūrateō
vocativedūrateedūrateadūrateum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativedūrateīdūrateaedūratea
genitivedūrateōrumdūrateārumdūrateōrum
dativedūrateīsdūrateīsdūrateīs
accusativedūrateōsdūrateāsdūratea
ablativedūrateīsdūrateīsdūrateīs
vocativedūrateīdūrateaedūratea

dūrătĕus, a, um, adj., = δονράτεος,
I. wooden, only of the Trojan horse: equus, Lucr. 1, 477 (the Homeric ἵππος δονράτεος, Od. 8, 493; 512); cf. durius.

Origins

Borrowed from Ancient Greek δουράτεος (douráteos, “wooden”).

Quick answers

What does dūrateus mean in Latin?
dūrateus, a adjective, means “wooden”.
How do you pronounce dūrateus?
In classical Latin, [duːˈra.te.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [duˈraː.te.us].