noun · femininefirst declension
dupla
dupla f (genitive duplae)
Classical[ˈdʊ.pɫa]Ecclesiastical[ˈduː.pla]
Meaning
- Medieval LatinfeminineA form of bell used in medieval clocks.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dupla | duplae |
| genitive | duplae | duplārum |
| dative | duplae | duplīs |
| accusative | duplam | duplās |
| ablative | duplā | duplīs |
| vocative | dupla | duplae |