noun · masculinesecond declension
duovir
duovir m (genitive duovirī)
Classical[ˈdu.ɔ.wɪr]Ecclesiastical[ˈduː.o.vir]
Meaning
- masculineduumvir
170 BC – 131 BC, HD003556 inscription in Rome A(ulus) Postumius A(uli) f(ilius) A(uli) n(epos) Albinus duovir lege / Plaetoria reficiundam coeravit
1 AD – 50 AD, HD001168 inscription in Narbonne / [duom]vir quinquenna[li]s duomvir / [iteru]m praefectus pro duoviro augur / [tribunu]s militum primipilus praefectus [navi]um / [ex c]onlegio Honoris et Virtutis arbitratu / Zenonis lib(erti)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | duovir | duovirī |
| genitive | duovirī | duovirōrum |
| dative | duovirō | duovirīs |
| accusative | duovirum | duovirōs |
| ablative | duovirō | duovirīs |
| vocative | duovir | duovirī |
dŭŏvir, vĭri, and usu. plur. dŭŏvĭri (less correctly dŭumvĭri, Zumpt, Gram. § 124; Krebs, Antibarb. p. 391; in MSS. and Inscr. usu. II. vir, II. viri;
I.
but, DVOVIRES, Inscr. Orell. 3808: DVOVIRI, ib. 3886, v. infra), ōrum, m. du + vir, a Roman board or court consisting of two persons. I. Perduellionis, an extraordinary criminal court, the duumviri, anciently selected by the kings or the people for each case as it arose;
so in the trial of Horatius, Liv. 1, 26; of M. Manlius, id. 6, 20; of C. Rabirius, Cic. Rab. Perd. 4, 12; v. Mommsen, Hist. 1, 204.—II. Sacrorum, the keepers of the Sibylline books, Liv. 3, 10, 7; 5, 13, 6; cf. Dion. Hal. 4, 62 (afterwards decemviri and quindecimviri were elected for this purpose; cf. Liv. 22, 10, 9; Lact. 1, 6, 13); v. Mommsen, Hist. 1, 240.—
III. Navales, an extraordinary board created for the purpose of equipping fleets, Liv. 9, 30, 4; id. 40, 18, 8; id. 41, 1, 2 sq.; v. Mommsen, Hist. 1, 531; 4, 136. —
IV. Ad aedem faciendam (dedicandam, locandam), the duumviri for building or dedicating a temple, Liv. 7, 28, 5; id. 22, 33, 8.—In the sing.:
duumvir, Liv. 2, 42, 5; id. 35, 41, 8; 40, 34, 5 sq.—V. The highest board of magistrates in the municipia and colonies, Cic. Agr. 2, 34, 93; Caes. B. C. 1, 23; id. ib. 1, 30; Inscr. Orell. 2540:
QVINQVENNALES, ib. 3882 sq.: IVRI DICVNDO, ib. 3805 sq.—In the sing.: DVOVIR, ib. 3813 sq.; 4982; also ib. 3886 (Momms. 1956).—VI. VIIS EXTRA URBEM PURGANDIS, officers who had the charge of the streets of the suburbs of Rome, Tab. Heracl. 1, 50 ed. Göttling.
Origins
Descendants
- Englishduovir
- Italianduoviro
- Russianдуовир