LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinesecond declension

duovir

duovir m (genitive duovirī)
Classical[ˈdu.ɔ.wɪr]Ecclesiastical[ˈduː.o.vir]

Meaning

  1. masculineduumvir
    170 BC – 131 BC, HD003556 inscription in Rome A(ulus) Postumius A(uli) f(ilius) A(uli) n(epos) Albinus duovir lege / Plaetoria reficiundam coeravit
    1 AD – 50 AD, HD001168 inscription in Narbonne / [duom]vir quinquenna[li]s duomvir / [iteru]m praefectus pro duoviro augur / [tribunu]s militum primipilus praefectus [navi]um / [ex c]onlegio Honoris et Virtutis arbitratu / Zenonis lib(erti)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeduovirduovirī
genitiveduovirīduovirōrum
dativeduovirōduovirīs
accusativeduovirumduovirōs
ablativeduovirōduovirīs
vocativeduovirduovirī

dŭŏvir, vĭri, and usu. plur. dŭŏvĭri (less correctly dŭumvĭri, Zumpt, Gram. § 124; Krebs, Antibarb. p. 391; in MSS. and Inscr. usu. II. vir, II. viri;
I. but, DVOVIRES, Inscr. Orell. 3808: DVOVIRI, ib. 3886, v. infra), ōrum, m. du + vir, a Roman board or court consisting of two persons.
I. Perduellionis, an extraordinary criminal court, the duumviri, anciently selected by the kings or the people for each case as it arose; so in the trial of Horatius, Liv. 1, 26; of M. Manlius, id. 6, 20; of C. Rabirius, Cic. Rab. Perd. 4, 12; v. Mommsen, Hist. 1, 204.—
II. Sacrorum, the keepers of the Sibylline books, Liv. 3, 10, 7; 5, 13, 6; cf. Dion. Hal. 4, 62 (afterwards decemviri and quindecimviri were elected for this purpose; cf. Liv. 22, 10, 9; Lact. 1, 6, 13); v. Mommsen, Hist. 1, 240.—
III. Navales, an extraordinary board created for the purpose of equipping fleets, Liv. 9, 30, 4; id. 40, 18, 8; id. 41, 1, 2 sq.; v. Mommsen, Hist. 1, 531; 4, 136. —
IV. Ad aedem faciendam (dedicandam, locandam), the duumviri for building or dedicating a temple, Liv. 7, 28, 5; id. 22, 33, 8.—In the sing.: duumvir, Liv. 2, 42, 5; id. 35, 41, 8; 40, 34, 5 sq.—
V. The highest board of magistrates in the municipia and colonies, Cic. Agr. 2, 34, 93; Caes. B. C. 1, 23; id. ib. 1, 30; Inscr. Orell. 2540: QVINQVENNALES, ib. 3882 sq.: IVRI DICVNDO, ib. 3805 sq.—In the sing.: DVOVIR, ib. 3813 sq.; 4982; also ib. 3886 (Momms. 1956).—
VI. VIIS EXTRA URBEM PURGANDIS, officers who had the charge of the streets of the suburbs of Rome, Tab. Heracl. 1, 50 ed. Göttling.

Origins

Descendants
  • Englishduovir
  • Italianduoviro
  • Russianдуовир

Quick answers

What does duovir mean in Latin?
duovir, a noun, means “duumvir”.
What is the genitive of duovir?
The genitive singular is duovirī. duovir is masculine, second declension.
How do you pronounce duovir?
In classical Latin, [ˈdu.ɔ.wɪr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈduː.o.vir].