noun · femininethird declension
ductiō
ductiō f (genitive ductiōnis)
Meaning
- leading (away)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ductiō | ductiōnēs |
| genitive | ductiōnis | ductiōnum |
| dative | ductiōnī | ductiōnibus |
| accusative | ductiōnem | ductiōnēs |
| ablative | ductiōne | ductiōnibus |
| vocative | ductiō | ductiōnēs |
ductĭo, ōnis, f. id.,
I. a leading, a leading off or away (very rare;
perh. not anteAug.): aquarum, Vitr. 1, 1; 10, 19: alvi, Cels. 2, 12; 4, 24 fin.: ut ducere quis posset eos in quos habet jus ductionis, Dig. 43, 30, 3, § 1.Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin ductiō From dūcō + -tiō.
Italo-Romance
- Italiandoccio
- Frenchdouchefrom Italian doccio
- Italiandoccione
- Italiandoccia
- Sicilianduccia
Borrowings
- Englishductin