noun · femininefirst declension
ducissa
ducissa f (genitive ducissae)
Classical[dʊˈkɪs.sa]Ecclesiastical[duˈt͡ʃis.sa]
Meaning
- Medieval Latinfemininea duchess, the wife of a duke
DUCISSA, Ducis uxor, apud Rymerum tom. 5. pag. 616. col. 1. Ludewig. Reliq. MS. tom. 5. pag. 501. etc.
[1883–1887, Carolus Du Fresne dominus Du Cange, D. P. Carpenterius, [J. C.] Adelung(ius), G. A. L. Henschel, Léopold Favre, Glossarium mediæ et infimæ latinitatis. Editio nova, volume 3, Niort: L. Favre, imprimeur-éditeur, page 202a [i.e. page 202, first of three columns]:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ducissa | ducissae duchissae |
| genitive | ducissae duchissae | ducissārum duchissārum |
| dative | ducissae duchissae | ducissīs duchissīs |
| accusative | ducissam duchissam | ducissās duchissās |
| ablative | ducissā | ducissīs duchissīs |
| vocative | ducissa | ducissae duchissae |
Origins
From dux + -issa.