noun · femininefirst declension
doana
doana f (genitive doanae)
Meaning
- Medieval LatinfeminineA customs duty.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | doana | doanae doganae, dovanae |
| genitive | doanae doganae, dovanae | doanārum doganārum, dovanārum |
| dative | doanae doganae, dovanae | doanīs doganīs, dovanīs |
| accusative | doanam doganam, dovanam | doanās doganās, dovanās |
| ablative | doanā | doanīs doganīs, dovanīs |
| vocative | doana | doanae doganae, dovanae |
Origins
From Arabic دِيوَان (dīwān, “administrative office”), from Persian دیوان (divân, “customs, divan”).
Descendants
- Italiandogana
- Frenchdouanefrom Old French dohanne
- Englishdouanefrom Old French dohanne
- Albaniandoganë
- Algerian Arabicالدِّيوَانَةfrom Old French dohanne
- Afrikaansdoeanefrom Old French dohanne
- Indonesianduanefrom Old French dohanne
- Papiamentudoeanafrom Old French dohanne
- Normandouannefrom Old French dohanne