LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

dīvortium

dīvortium n (genitive dīvortiī or dīvortī)
Classical[diːˈwɔr.ti.ũː]Ecclesiastical[diˈvɔr.t͡si.um]

Meaning

  1. separation
  2. divorce

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Repudium · Divortium

Repudium is a one-sided putting away of a betrothed bride, or of a married woman; divortium, a mutual agreement, acquiescing in the dissolution of a marriage, or a formal divorce, by which each party was released. The formula of the repudium was: Conditione tua non utor:—that of the divortium: Res tuas tibi habeto. We say: Repudium mittere, remittere, renunciare, dicere alicui; whereas divortium facere cum aliqua.

Declension

declension
formsingularplural
nominativedīvortiumdīvortia
genitivedīvortiī
dīvortī
dīvortiōrum
dativedīvortiōdīvortiīs
accusativedīvortiumdīvortia
ablativedīvortiōdīvortiīs
vocativedīvortiumdīvortia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

divortium facere cum uxore
to separate from, divorce (of the man).

dīvortĭum (†
I. divertium, Inscr. Orell. 4859), ii, n. diverto, a separation.
I. In gen.: ubi illud quod volo habebo ab illo, facile invenio, quomodo divortium et discordiam inter nos parem, Plaut. Truc. 2, 4, 66 sq. (with a play on II. 1 infra): neutrubi habebo stabile stabulum, siquid divorti fuat, id. Aul. 2, 2, 56.—
II. Esp.
1. A divorce, dissolution of marriage (by consent; opp. repudium, compulsory divorce by either party; cf. Dig. 24, 2, 2, § 1); orig. used only of the wife: uxori sit reddunda dos divortio, Plaut. Stich. 2, 1, 48; Cic. de Or. 3, 40; id. Clu. 5, 14; Plaut. Mil. 4, 4, 31; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 7; but afterwards in gen., Cic. Att. 12, 52, 2: et Lentulum cum Metella certe fecisse divortium, id. ib. 13, 7, 1; id. Phil. 2, 28, 69; id. de Or. 1, 40, 183; id. Top. 4, 19; id. Clu. 67; Quint. 7, 4, 11; Suet. Caes. 6 et saep.—
2. Concr., a point of separation, place where a road divides, a fork in a road, Verg. A. 9, 379; cf. itinerum, Liv. 44, 2, 7: artissimo inter Europam Asiamque divortio Byzantium posuere Graeci, Tac. A. 12, 63.—So, aquarum, i. e. a summit whence the streams run different ways, a water-shed, Cic. Att. 5, 20, 3; id. Fam. 2, 10, 2; Liv. 38, 45, 3.—
III. Trop.
1. Ex communi sapientium jugo sunt doctrinarum facta divortia, etc., divisions, varieties, Cic. de Or. 3, 19, 69.—
2. Veris et hiemis, the time at which winter ends and spring begins, Col. 4, 27, 1.—
3. Alta divortia riparum, lofty opposite banks, Amm. 15, 4, 3. —
4. Tanto rerum divortio, opposition, inconsistency, Ap. de Mundo, p. 66, 9: anima nullum init cum sua unitate divortium, Macr. Somn. Scip. 1, 6, 9.

Origins

From dīvertēre.

Descendants
  • Catalandivorci
  • Frenchdivorce
  • Italiandivorzio
  • Occitandivòrci
  • Portuguesedivórcio
  • Romaniandivorț
  • Spanishdivorcio
  • Asturiandivorciu
  • Galiciandivorcio
  • Piedmontesedivòrsi

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does dīvortium mean in Latin?
dīvortium, a noun, means “separation; divorce”.
What is the genitive of dīvortium?
The genitive singular is dīvortiī. dīvortium is neuter, second declension.
How do you pronounce dīvortium?
In classical Latin, [diːˈwɔr.ti.ũː]; in ecclesiastical (church) Latin, [diˈvɔr.t͡si.um].