LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

dītō

dītō (present infinitive dītāre, perfect active dītāvī, supine dītātum)
Classical[ˈdiː.toː]Ecclesiastical[ˈdiː.to]

Meaning

  1. to enrich

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dītōdītābamdītābōdītāvīdītāveramdītāverō
dītārō
2nd sg.dītāsdītābāsdītābisdītāvistī
dītāstī
dītāverās
dītārās
dītāveris
3rd sg.dītatdītābatdītābitdītāvitdītāverat
dītārat
dītāverit
dītārit
1st pl.dītāmusdītābāmusdītābimusdītāvimusdītāverāmusdītāverimus
dītārimus
2nd pl.dītātisdītābātisdītābitisdītāvistis
dītāstis
dītāverātis
dītārātis
dītāveritis
dītāritis
3rd pl.dītantdītābantdītābuntdītāvērunt
dītāvēre, dītārunt
dītāverant
dītārant
dītāverint
dītārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dītemdītāremdītāverim
dītārim
dītāvissem
dītāssem
2nd sg.dītēsdītārēsdītāverīsdītāvissēs
dītāssēs
3rd sg.dītetdītāretdītāverit
dītārit
dītāvisset
dītāsset
1st pl.dītēmusdītārēmusdītāverīmus
dītārīmus
dītāvissēmus
dītāssēmus
2nd pl.dītētisdītārētisdītāverītis
dītārītis
dītāvissētis
dītāssētis
3rd pl.dītentdītārentdītāverint
dītārint
dītāvissent
dītāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dītordītābardītābor
2nd sg.dītāris
dītāre
dītābāris
dītābāre
dītāberis
dītābere
3rd sg.dītāturdītābāturdītābitur
1st pl.dītāmurdītābāmurdītābimur
2nd pl.dītāminīdītābāminīdītābiminī
3rd pl.dītanturdītābanturdītābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dīterdītārer
2nd sg.dītēris
dītēre
dītārēris
dītārēre
3rd sg.dītēturdītārētur
1st pl.dītēmurdītārēmur
2nd pl.dītēminīdītārēminī
3rd pl.dītenturdītārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dītādītāre
pres. 2nd pl.dītātedītāminī
fut. 2nd sg.dītātōdītātor
fut. 3rd sg.dītātōdītātor
fut. 2nd pl.dītātōte—
fut. 3rd pl.dītantōdītantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedītāredītārī
perfect infinitivedītāvisse
dītāsse
dītātum esse
future infinitivedītātūrum essedītātum īrī
present participledītāns—
perfect participle—dītātus
dītāta, dītātā, dītātae, dītātam, dītātārum, dītātās, dītātī, dītātōrum, dītātōs
future participledītātūrus
dītātūra, dītātūrā, dītātūrae, dītātūram, dītātūrārum, dītātūrās, dītātūre, dītātūrī, dītātūrīs, dītātūrō, dītātūrōrum, dītātūrōs, dītātūrum
dītandus
dītanda, dītandā, dītandae, dītandam, dītandārum, dītandās, dītande, dītandīs, dītandōrum, dītandōs
gerunddītandī, dītandō, dītandumsupinedītātum, dītātū

dīto, āvi, 1 (an uncontr. form divitant, Att. ap. Gell. 14, 1, 34, and ap. Non. 95, 9; Trag. v. 169 Rib.; Turp. ap. Non. 1, 1.; Com. v. 198 Rib.), v. a. dis=dives,
I. to enrich (class.).
I. Lit.: (urbs) triumphis ditata certissimis, Auct. Her. 4, 53, 66: socios praemiis belli, Liv. 37, 54; cf.: castra militem ditavere, id. 21, 60 fin.; 9, 31; 41, 20; Suet. Ner. 6; id. Galb. 5; Plin. 35, 18, 58, § 200; Arabas et Indos, Hor. Ep. 1, 6, 6; id. Epod. 17, 60: me benignitas tua Ditavit, id. ib. 1, 32; Vulg. Gen. 14, 23 al.—Mid.: rex ipse ditari studebat, Liv. 1, 57.—
II. Transf., of inanimate objects: iter largifica stipe, Lucr. 2, 628: cum lingua Catonis et Enni sermonem patrium ditaverit, Hor. A. P. 57.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -o Latin dītō From dīs + -o.

Quick answers

What does dītō mean in Latin?
dītō, a verb, means “to enrich”.
What are the principal parts of dītō?
dītō, dītāre, dītāvī, dītātum (first conjugation).
How do you pronounce dītō?
In classical Latin, [ˈdiː.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdiː.to].