LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

distringō

distringō (present infinitive distringere, perfect active distrīnxī, supine districtum)
Classical[dɪsˈtrɪŋ.ɡoː]Ecclesiastical[disˈtriŋ.ɡo]

Meaning

  1. to stretch out or apart
  2. to detain
  3. to distract
  4. to compel or constrain in an unlawful manner
  5. to distrain (legal)

In the readers how our graded readers gloss it

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.distringōdistringēbamdistringamdistrīnxīdistrīnxeramdistrīnxerō
2nd sg.distringisdistringēbāsdistringēsdistrīnxistīdistrīnxerāsdistrīnxeris
3rd sg.distringitdistringēbatdistringetdistrīnxitdistrīnxeratdistrīnxerit
1st pl.distringimusdistringēbāmusdistringēmusdistrīnximusdistrīnxerāmusdistrīnxerimus
2nd pl.distringitisdistringēbātisdistringētisdistrīnxistisdistrīnxerātisdistrīnxeritis
3rd pl.distringuntdistringēbantdistringentdistrīnxērunt
distrīnxēre
distrīnxerantdistrīnxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.distringamdistringeremdistrīnxerimdistrīnxissem
2nd sg.distringāsdistringerēsdistrīnxerīsdistrīnxissēs
3rd sg.distringatdistringeretdistrīnxeritdistrīnxisset
1st pl.distringāmusdistringerēmusdistrīnxerīmusdistrīnxissēmus
2nd pl.distringātisdistringerētisdistrīnxerītisdistrīnxissētis
3rd pl.distringantdistringerentdistrīnxerintdistrīnxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.distringordistringēbardistringar
2nd sg.distringeris
distringere
distringēbāris
distringēbāre
distringēris
distringēre
3rd sg.distringiturdistringēbāturdistringētur
1st pl.distringimurdistringēbāmurdistringēmur
2nd pl.distringiminīdistringēbāminīdistringēminī
3rd pl.distringunturdistringēbanturdistringentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.distringardistringerer
2nd sg.distringāris
distringāre
distringerēris
distringerēre
3rd sg.distringāturdistringerētur
1st pl.distringāmurdistringerēmur
2nd pl.distringāminīdistringerēminī
3rd pl.distringanturdistringerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.distringedistringere
pres. 2nd pl.distringitedistringiminī
fut. 2nd sg.distringitōdistringitor
fut. 3rd sg.distringitōdistringitor
fut. 2nd pl.distringitōte—
fut. 3rd pl.distringuntōdistringuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedistringeredistringī
perfect infinitivedistrīnxissedistrictum esse
future infinitivedistrictūrum essedistrictum īrī
present participledistringēns—
perfect participle—districtus
future participledistrictūrus
districtūra, districtūrā, districtūrae, districtūram, districtūrārum, districtūrās, districtūre, districtūrī, districtūrīs, districtūrō, districtūrōrum, districtūrōs, districtūrum
distringendus
distringundus, distringenda, distringendā, distringendae, distringendam, distringendārum, distringendās, distringende, distringendīs, distringendōrum, distringendōs
gerunddistringendī, distringendō, distringendumsupinedistrictum, districtū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

multis negotiis implicatum, districtum, distentum, obrutum esse
to be involved in many undertakings; to be much occupied, embarrassed, overwhelmed by business-claims.

di-stringo, nxi, ctum, 3, v. a.
I. To draw asunder, to stretch out (very rarely): radiis rotarum districti pendent, * Verg. A. 6, 616.—Poet.: (canum) rabies districta, i. e. showing the teeth, Lucr. 5, 1064; cf.: acies dentium, Amm. 14, 7, 13.—Far more freq., esp. since the Aug. per. (not in Caesar, and in Cicero only as P. a.),
II. (Like distineo, II.) To detain a person anywhere, to hinder, to occupy, engage: Romanum a tergo, Flor. 2, 13, 1: urbem (i. e. Romanos) incendiis, id. 4, 1, 2: distringit quem multarum rerum varietas, Phaedr. 4, 26, 3; cf. Plin. 18, 26, 65, § 239: distringor officio, id. Ep. 1, 10, 9; cf. id. ib. 7, 15, 1; Quint. 12, 1, 5: (Jovem) votis, to molest, importune, Plin. Pan. 94, 2.—Esp. as milit. t. t., to make a diversion against an enemy, to distract the attention of: Hannibalem mittendum in Africam esse ad distringendos Romanos, Liv. 35, 18 fin.: copias regias populatione maritimae orae, id. 44, 35; cf.: Scipionem oppugnatione plurium oppidorum, Front. Strat. 1, 3, 5.—
2. To puzzle, confound: ut distrinxi hominem, Plaut. Truc. 5, 1, 65 (Spengel, destrinxi).—
B. Transf., of abstract objects: ut discordiam moveret, qua consensus Romanorum distringeretur, would be hindered, disturbed, Front. Strat. 1, 8, 1 Oud. N. cr.—Hence, districtus, a, um, P. a.
A. (Qs. stretched tight, i. e.) Strict, severe (post-Aug.): districtior accusator, Tac. A. 4, 36 fin.: feneratrix (opp. amica obsequens), Val. Max. 8, 2, 2: censura, id. 2, 9, 6: districtissimi defensores, Cod. Just. 1, 55, 6.—
B. Divided in mind, at strife with one's self; hence, hesitating, vacillating: districtus mihi videris esse, quod et bonus civis et bonus amicus es, Cic. Fam. 2, 15, 3.—
C. More freq. and class., occupied, engaged, busy: judicio districtus atque obligatus, Cic. Verr. 1, 9; cf. (vinculo mortali) alii alligati sunt, alii astricti, alii districti quoque, Sen. Vit. Beat. 16 fin.: ancipiti contentione, Cic. de Imp. Pomp. 4, 9: labore vita districta, id. de Or. 3, 2, 7; Quint. Ep. ad Tryph. 1; * Hor. S. 2, 8, 68; Nep. Hann. 13, 2; cf.: imperium circa mala sua, Flor. 4, 12, 1; and in the comp.: numquam me a causis et judiciis districtiorem fuisse, Cic. Q. Fr. 2, 16.—Adv. acc. to A., strictly, severely.
(a). districte (des-): minatus, Plin. Ep. 9, 21, 4: deneganda, Dig. 3, 3, 13.—
(b). districtim: innocens, Sen. Contr. 7.—
b. Comp.: districtius: repercutere, Tert. Idol. 5: vivere, Hier. Ep. 22, no. 11.—Sup., Cassiod. Var. 9, 18.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindistringō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *streyg- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *-ti Proto-Indo-European *strinégti Proto-Italic *stringō Proto-Indo-European *strengʰ- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *stréngʰeti Proto-Italic *strengō Latin stringō Latin distringō From dis- (“apart”) + stringō (“to draw tight”).

Quick answers

What does distringō mean in Latin?
distringō, a verb, means “to stretch out or apart; to detain; to distract”.
What are the principal parts of distringō?
distringō, distringere, distrīnxī, districtum (third conjugation).
How do you pronounce distringō?
In classical Latin, [dɪsˈtrɪŋ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈtriŋ.ɡo].
Where does distringō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin distringō.