verbfirst conjugation
dissimulō
dissimulō (present infinitive dissimulāre, perfect active dissimulāvī, supine dissimulātum)
Classical[dɪsˈsɪ.mʊ.ɫoː]Ecclesiastical[disˈsiː.mu.lo]
Meaning
- to conceal, hide, or dissimulate a state of mind
Dissimulant et nūbe cavā speculantur amictī
They hide their feelings and, veiled by the hollow cloud, they watch. (Aeneas and Achates are hiding themselves within a divine cloud of mist, yet also concealing their emotions upon seeing fellow Trojans thought lost at sea.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 1.516 - to dissemble or disguise, pretend
- to disregard, neglect, or ignore
Latīnē defined in Latin in our graded readers
mē aliud esse fingōdissimulō -āre — in Aeneis, ch. 3
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissimulō | dissimulābam | dissimulābō | dissimulāvī | dissimulāveram | dissimulāverō dissimulārō |
| 2nd sg. | dissimulās | dissimulābās | dissimulābis | dissimulāvistī dissimulāstī | dissimulāverās dissimulārās | dissimulāveris |
| 3rd sg. | dissimulat | dissimulābat | dissimulābit | dissimulāvit | dissimulāverat dissimulārat | dissimulāverit dissimulārit |
| 1st pl. | dissimulāmus | dissimulābāmus | dissimulābimus | dissimulāvimus | dissimulāverāmus | dissimulāverimus dissimulārimus |
| 2nd pl. | dissimulātis | dissimulābātis | dissimulābitis | dissimulāvistis dissimulāstis | dissimulāverātis dissimulārātis | dissimulāveritis dissimulāritis |
| 3rd pl. | dissimulant | dissimulābant | dissimulābunt | dissimulāvērunt dissimulāvēre, dissimulārunt | dissimulāverant dissimulārant | dissimulāverint dissimulārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissimulem | dissimulārem | dissimulāverim dissimulārim | dissimulāvissem dissimulāssem |
| 2nd sg. | dissimulēs | dissimulārēs | dissimulāverīs | dissimulāvissēs dissimulāssēs |
| 3rd sg. | dissimulet | dissimulāret | dissimulāverit dissimulārit | dissimulāvisset dissimulāsset |
| 1st pl. | dissimulēmus | dissimulārēmus | dissimulāverīmus dissimulārīmus | dissimulāvissēmus dissimulāssēmus |
| 2nd pl. | dissimulētis | dissimulārētis | dissimulāverītis dissimulārītis | dissimulāvissētis dissimulāssētis |
| 3rd pl. | dissimulent | dissimulārent | dissimulāverint dissimulārint | dissimulāvissent dissimulāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dissimulor | dissimulābar | dissimulābor |
| 2nd sg. | dissimulāris dissimulāre | dissimulābāris dissimulābāre | dissimulāberis dissimulābere |
| 3rd sg. | dissimulātur | dissimulābātur | dissimulābitur |
| 1st pl. | dissimulāmur | dissimulābāmur | dissimulābimur |
| 2nd pl. | dissimulāminī | dissimulābāminī | dissimulābiminī |
| 3rd pl. | dissimulantur | dissimulābantur | dissimulābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dissimuler | dissimulārer |
| 2nd sg. | dissimulēris dissimulēre | dissimulārēris dissimulārēre |
| 3rd sg. | dissimulētur | dissimulārētur |
| 1st pl. | dissimulēmur | dissimulārēmur |
| 2nd pl. | dissimulēminī | dissimulārēminī |
| 3rd pl. | dissimulentur | dissimulārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dissimulā | dissimulāre |
| pres. 2nd pl. | dissimulāte | dissimulāminī |
| fut. 2nd sg. | dissimulātō | dissimulātor |
| fut. 3rd sg. | dissimulātō | dissimulātor |
| fut. 2nd pl. | dissimulātōte | — |
| fut. 3rd pl. | dissimulantō | dissimulantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dissimulāre | dissimulārī |
| perfect infinitive | dissimulāvisse dissimulāsse | dissimulātum esse |
| future infinitive | dissimulātūrum esse | dissimulātum īrī |
| present participle | dissimulāns | — |
| perfect participle | — | dissimulātus dissimulāta, dissimulātā, dissimulātae, dissimulātam, dissimulātārum, dissimulātās, dissimulātī, dissimulātōrum, dissimulātōs |
| future participle | dissimulātūrus dissimulātūra, dissimulātūrā, dissimulātūrae, dissimulātūram, dissimulātūrārum, dissimulātūrās, dissimulātūre, dissimulātūrī, dissimulātūrīs, dissimulātūrō, dissimulātūrōrum, dissimulātūrōs, dissimulātūrum | dissimulandus |
gerunddissimulandī, dissimulandō, dissimulandumsupinedissimulātum, dissimulātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- dissimulare morbum
- to pretend not to be ill.
dissĭmŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. dissimilis,
I. to feign that a thing is not that which it is; to dissemble, disguise; to hide, conceal, keep secret (cf.: fingo, simulo, confingo, comminiscor—very freq. and class.).
(a). With acc.:
nihil fingam, nihil dissimulem, nihil obtegam, Cic. Att. 1, 18: aliquid (with tegere), Caes. B. C. 1, 19, 2; with obtegere, Suet. Ner. 29; with celare, Ter. And. 1, 1, 105; with occultare, Cic. Off. 1, 30, 105; Caes. B. C. 2, 31, 6; cf. Cic. Rosc. Am. 31, 86: nec, ut emat melius, nec ut vendat, quicquam simulabit aut dissimulabit vir bonus, id. Off. 3, 15; cf. Planc. ap. Cic. Fam. 10, 8, 4: quaedam in actione dissimulata, Quint. 6, 4, 14: consonantium quaedam insequente vocali dissimulatur, is obscured, said of elision in poetry, id. 11, 3, 34: occultam febrem, Hor. Ep. 1, 16, 23; cf. metum, id. C. 2, 20, 17: gaudia, Ov. M. 6, 653: nomen suum, id. Tr. 4, 9, 32: natum cultu, id. M. 13, 163: se, to assume another form, id. ib. 2, 731: deum, i. e. concealing his divinity, id. H. 4, 56; id. F. 5, 504; cf. also pass. with mid. force: dissimulata deam, id. ib. 6, 507; Stat. Silv. 1, 2, 14; and virum veste longa (Achilles), Ov. A. A. 1, 690.—(b). With acc. and inf.:
dissimulabam me harum sermoni operam dare, Plaut. Epid. 2, 2, 54; so id. Most. 5, 1, 23; Cic. Att. 8, 1 fin.; Quint. 1, 2, 2; Suet. Caes. 10; 73; Ov. Tr. 1, 7, 5 al. —(g). With a rel. clause:
nec judices, a quo sint moti, dissimulant, Quint. 12, 9, 7; so id. 6 prooem. § 7; Verg. A. 4, 291 al.—* (d). With quasi:
dissimulabo, hos quasi non videam, Plaut. Mil. 4, 2, 2.—(ε) Absol.: plane ea est; sed quomodo dissimulabat! Plaut. Mil. 2, 5, 53; id. Most. 4, 3, 23; id. Men. 4, 2, 44; 78; Cic. Off. 1, 30, 108; id. Mur. 19, 40 (opp. fateri); Caes. B. C. 1, 19, 1; Hor. S. 1, 9, 66; Ov. H. 17, 151 et saep.: dissimulant, they repress their feelings, Verg. A. 1, 516.—(ζ) With de: primo fingere alia, dissimulare de conjuratione, etc., Sall. C. 47, 1: de condicione sua, Dig. 40, 13, 4.— * II. To leave unnoticed, to neglect:
damnosam curationem, Veg. Vet. 1 prooem. § 5: quod dissimulatum, Amm. 21, 3.— Hence, dissĭmŭlanter, adv., dissemblingly, clandestinely, secretly: non aperte, nec eodem modo semper, sed varie dissimulanterque conclusis, Cic. Brut. 79, 274; id. Fam. 1, 5, b. fin.; Liv. 40, 23; Suet. Tib. 21 (opp. Palam); Ov. H. 20, 132 al.— Comp. and sup. do not occur.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dis-simulō āvī, ātus, āre,
to make unlike, disguise: tauro dissimulante deum, concealing the divinity, O.: se, to assume another form, O.: capillos Dissimulant plumae, i. e. take the place of, O.—To dissemble, hide, conceal, keep secret: etsi ea dissimulas, pretend that it is not so, T.: dissimulatus amor, T.: neque dissimulari tantum scelus poterat: rem diutius, Cs.: occultam febrem, H.: gaudia, O.: se scire, etc: quin delecter: de coniuratione, S.: quae rebus sit causa novandis, V.: Ridens dissimulare, pretend not to take my meaning, H.: dissimulant, repress their feelings, V.— To disregard, pass unnoticed, ignore: Aeolia sine supplicio dissimulata, Ta.: conscientiā belli Sacrovir diu dissimulatus, Ta.
Origins
From dissimilis (“unlike”) + -ō, with i changed to u before a thick l.
Descendants
- Catalandissimular
- Englishdissemble
- Englishdissimulate
- Frenchdissimuler
- Italiandissimulare
- Occitandissimular
- Portuguesedissimular
- Spanishdisimular
- Asturiandisimular
- Galiciandisimular