LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

dissimulō

dissimulō (present infinitive dissimulāre, perfect active dissimulāvī, supine dissimulātum)
Classical[dɪsˈsɪ.mʊ.ɫoː]Ecclesiastical[disˈsiː.mu.lo]

Meaning

  1. to conceal, hide, or dissimulate a state of mind
    Dissimulant et nūbe cavā speculantur amictīThey hide their feelings and, veiled by the hollow cloud, they watch. (Aeneas and Achates are hiding themselves within a divine cloud of mist, yet also concealing their emotions upon seeing fellow Trojans thought lost at sea.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 1.516
  2. to dissemble or disguise, pretend
  3. to disregard, neglect, or ignore

Latīnē defined in Latin in our graded readers

mē aliud esse fingō
dissimulō -āre — in Aeneis, ch. 3

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dissimulōdissimulābamdissimulābōdissimulāvīdissimulāveramdissimulāverō
dissimulārō
2nd sg.dissimulāsdissimulābāsdissimulābisdissimulāvistī
dissimulāstī
dissimulāverās
dissimulārās
dissimulāveris
3rd sg.dissimulatdissimulābatdissimulābitdissimulāvitdissimulāverat
dissimulārat
dissimulāverit
dissimulārit
1st pl.dissimulāmusdissimulābāmusdissimulābimusdissimulāvimusdissimulāverāmusdissimulāverimus
dissimulārimus
2nd pl.dissimulātisdissimulābātisdissimulābitisdissimulāvistis
dissimulāstis
dissimulāverātis
dissimulārātis
dissimulāveritis
dissimulāritis
3rd pl.dissimulantdissimulābantdissimulābuntdissimulāvērunt
dissimulāvēre, dissimulārunt
dissimulāverant
dissimulārant
dissimulāverint
dissimulārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dissimulemdissimulāremdissimulāverim
dissimulārim
dissimulāvissem
dissimulāssem
2nd sg.dissimulēsdissimulārēsdissimulāverīsdissimulāvissēs
dissimulāssēs
3rd sg.dissimuletdissimulāretdissimulāverit
dissimulārit
dissimulāvisset
dissimulāsset
1st pl.dissimulēmusdissimulārēmusdissimulāverīmus
dissimulārīmus
dissimulāvissēmus
dissimulāssēmus
2nd pl.dissimulētisdissimulārētisdissimulāverītis
dissimulārītis
dissimulāvissētis
dissimulāssētis
3rd pl.dissimulentdissimulārentdissimulāverint
dissimulārint
dissimulāvissent
dissimulāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dissimulordissimulābardissimulābor
2nd sg.dissimulāris
dissimulāre
dissimulābāris
dissimulābāre
dissimulāberis
dissimulābere
3rd sg.dissimulāturdissimulābāturdissimulābitur
1st pl.dissimulāmurdissimulābāmurdissimulābimur
2nd pl.dissimulāminīdissimulābāminīdissimulābiminī
3rd pl.dissimulanturdissimulābanturdissimulābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dissimulerdissimulārer
2nd sg.dissimulēris
dissimulēre
dissimulārēris
dissimulārēre
3rd sg.dissimulēturdissimulārētur
1st pl.dissimulēmurdissimulārēmur
2nd pl.dissimulēminīdissimulārēminī
3rd pl.dissimulenturdissimulārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dissimulādissimulāre
pres. 2nd pl.dissimulātedissimulāminī
fut. 2nd sg.dissimulātōdissimulātor
fut. 3rd sg.dissimulātōdissimulātor
fut. 2nd pl.dissimulātōte—
fut. 3rd pl.dissimulantōdissimulantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedissimulāredissimulārī
perfect infinitivedissimulāvisse
dissimulāsse
dissimulātum esse
future infinitivedissimulātūrum essedissimulātum īrī
present participledissimulāns—
perfect participle—dissimulātus
dissimulāta, dissimulātā, dissimulātae, dissimulātam, dissimulātārum, dissimulātās, dissimulātī, dissimulātōrum, dissimulātōs
future participledissimulātūrus
dissimulātūra, dissimulātūrā, dissimulātūrae, dissimulātūram, dissimulātūrārum, dissimulātūrās, dissimulātūre, dissimulātūrī, dissimulātūrīs, dissimulātūrō, dissimulātūrōrum, dissimulātūrōs, dissimulātūrum
dissimulandus
gerunddissimulandī, dissimulandō, dissimulandumsupinedissimulātum, dissimulātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

dissimulare morbum
to pretend not to be ill.

dissĭmŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. dissimilis,
I. to feign that a thing is not that which it is; to dissemble, disguise; to hide, conceal, keep secret (cf.: fingo, simulo, confingo, comminiscor—very freq. and class.).
(a). With acc.: nihil fingam, nihil dissimulem, nihil obtegam, Cic. Att. 1, 18: aliquid (with tegere), Caes. B. C. 1, 19, 2; with obtegere, Suet. Ner. 29; with celare, Ter. And. 1, 1, 105; with occultare, Cic. Off. 1, 30, 105; Caes. B. C. 2, 31, 6; cf. Cic. Rosc. Am. 31, 86: nec, ut emat melius, nec ut vendat, quicquam simulabit aut dissimulabit vir bonus, id. Off. 3, 15; cf. Planc. ap. Cic. Fam. 10, 8, 4: quaedam in actione dissimulata, Quint. 6, 4, 14: consonantium quaedam insequente vocali dissimulatur, is obscured, said of elision in poetry, id. 11, 3, 34: occultam febrem, Hor. Ep. 1, 16, 23; cf. metum, id. C. 2, 20, 17: gaudia, Ov. M. 6, 653: nomen suum, id. Tr. 4, 9, 32: natum cultu, id. M. 13, 163: se, to assume another form, id. ib. 2, 731: deum, i. e. concealing his divinity, id. H. 4, 56; id. F. 5, 504; cf. also pass. with mid. force: dissimulata deam, id. ib. 6, 507; Stat. Silv. 1, 2, 14; and virum veste longa (Achilles), Ov. A. A. 1, 690.—
(b). With acc. and inf.: dissimulabam me harum sermoni operam dare, Plaut. Epid. 2, 2, 54; so id. Most. 5, 1, 23; Cic. Att. 8, 1 fin.; Quint. 1, 2, 2; Suet. Caes. 10; 73; Ov. Tr. 1, 7, 5 al. —
(g). With a rel. clause: nec judices, a quo sint moti, dissimulant, Quint. 12, 9, 7; so id. 6 prooem. § 7; Verg. A. 4, 291 al.—*
(d). With quasi: dissimulabo, hos quasi non videam, Plaut. Mil. 4, 2, 2.—(ε) Absol.: plane ea est; sed quomodo dissimulabat! Plaut. Mil. 2, 5, 53; id. Most. 4, 3, 23; id. Men. 4, 2, 44; 78; Cic. Off. 1, 30, 108; id. Mur. 19, 40 (opp. fateri); Caes. B. C. 1, 19, 1; Hor. S. 1, 9, 66; Ov. H. 17, 151 et saep.: dissimulant, they repress their feelings, Verg. A. 1, 516.—(ζ) With de: primo fingere alia, dissimulare de conjuratione, etc., Sall. C. 47, 1: de condicione sua, Dig. 40, 13, 4.— *
II. To leave unnoticed, to neglect: damnosam curationem, Veg. Vet. 1 prooem. § 5: quod dissimulatum, Amm. 21, 3.— Hence, dissĭmŭlanter, adv., dissemblingly, clandestinely, secretly: non aperte, nec eodem modo semper, sed varie dissimulanterque conclusis, Cic. Brut. 79, 274; id. Fam. 1, 5, b. fin.; Liv. 40, 23; Suet. Tib. 21 (opp. Palam); Ov. H. 20, 132 al.— Comp. and sup. do not occur.

Origins

From dissimilis (“unlike”) + -ō, with i changed to u before a thick l.

Descendants
  • Catalandissimular
  • Englishdissemble
  • Englishdissimulate
  • Frenchdissimuler
  • Italiandissimulare
  • Occitandissimular
  • Portuguesedissimular
  • Spanishdisimular
  • Asturiandisimular
  • Galiciandisimular

Quick answers

What does dissimulō mean in Latin?
dissimulō, a verb, means “to conceal, hide, or dissimulate a state of mind; to dissemble or disguise, pretend; to disregard, neglect, or ignore”.
What are the principal parts of dissimulō?
dissimulō, dissimulāre, dissimulāvī, dissimulātum (first conjugation).
How do you pronounce dissimulō?
In classical Latin, [dɪsˈsɪ.mʊ.ɫoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈsiː.mu.lo].