LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

dispendium

dispendium n (genitive dispendiī or dispendī)

Meaning

  1. neuterexpense, cost
  2. neuterloss

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativedispendiumdispendia
genitivedispendiī
dispendī
dispendiōrum
dativedispendiōdispendiīs
accusativedispendiumdispendia
ablativedispendiōdispendiīs
vocativedispendiumdispendia

dispendĭum, ii, n. dispendo (opp compendium, v. 3, dis, II.),
I. expense, cost, loss (mostly ante- and post-class.; cf.: impensa, impendium, sumptus; also: noxa, damnum, detrimentum, jactura, incommodum).
I. Lit.: dispendium ideo, quod in dispendendo solet minus fieri, Varr. L. L. 5, § 183 Müll.: sine damno et dispendio, Plaut. Poen. 1, 1, 35; cf. so with sumptus, Ter. Eun. 5, 4, 7: minore nusquam bene fui dispendio, Plaut. Men. 3, 2, 20: ut gratiam ineat sine suo dispendio, Ter. Hec. 5, 2, 29: neque dispendi facit hilum, Enn. ap. Varr. L. L. 5, § 60 Müll.; cf. * Lucr. 2, 1127: alicui afferre dispendium, Col. 4, 24, 1: quod dispendium pauci intellegunt, Plin. 36, 6, 9, § 53: dispendia (comae), Ov. Am. 1, 14, 43; cf. id. ib. 1, 7, 25: viarum, i. e. a roundabout way, Mart. 9, 100: silvae, Luc. 8, 2.—
2. Trop.: hic tibi ne qua morae fuerint dispendia tanti, loss of time, * Verg. A. 3, 453: famae, Claud. VI. Cons. Hon. 452: disciplinae, Aus. Grat. Act. 32.

Origins

Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin dispendium From dispendō (“to weigh out, distribute”) + -ium.

Descendants
  • Catalandispendi
  • Italiandispendio
  • Portuguesedispêndio
  • Spanishdispendio
  • Galiciandispendio

Quick answers

What does dispendium mean in Latin?
dispendium, a noun, means “expense, cost; loss”.
What is the genitive of dispendium?
The genitive singular is dispendiī. dispendium is neuter, second declension.