LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

dispandō

dispandō (present infinitive dispandere, perfect active dispandī, supine dispānsum)
Classical[dɪsˈpan.doː]Ecclesiastical[disˈpan.do]

Meaning

  1. to stretch out, to spread out, to extend, to expand

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dispandōdispandēbamdispandamdispandīdispanderamdispanderō
2nd sg.dispandisdispandēbāsdispandēsdispandistīdispanderāsdispanderis
3rd sg.dispanditdispandēbatdispandetdispanditdispanderatdispanderit
1st pl.dispandimusdispandēbāmusdispandēmusdispandimusdispanderāmusdispanderimus
2nd pl.dispanditisdispandēbātisdispandētisdispandistisdispanderātisdispanderitis
3rd pl.dispanduntdispandēbantdispandentdispandērunt
dispandēre
dispanderantdispanderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dispandamdispanderemdispanderimdispandissem
2nd sg.dispandāsdispanderēsdispanderīsdispandissēs
3rd sg.dispandatdispanderetdispanderitdispandisset
1st pl.dispandāmusdispanderēmusdispanderīmusdispandissēmus
2nd pl.dispandātisdispanderētisdispanderītisdispandissētis
3rd pl.dispandantdispanderentdispanderintdispandissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dispandordispandēbardispandar
2nd sg.dispanderis
dispandere
dispandēbāris
dispandēbāre
dispandēris
dispandēre
3rd sg.dispanditurdispandēbāturdispandētur
1st pl.dispandimurdispandēbāmurdispandēmur
2nd pl.dispandiminīdispandēbāminīdispandēminī
3rd pl.dispandunturdispandēbanturdispandentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dispandardispanderer
2nd sg.dispandāris
dispandāre
dispanderēris
dispanderēre
3rd sg.dispandāturdispanderētur
1st pl.dispandāmurdispanderēmur
2nd pl.dispandāminīdispanderēminī
3rd pl.dispandanturdispanderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dispandedispandere
pres. 2nd pl.dispanditedispandiminī
fut. 2nd sg.dispanditōdispanditor
fut. 3rd sg.dispanditōdispanditor
fut. 2nd pl.dispanditōte—
fut. 3rd pl.dispanduntōdispanduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedispanderedispandī
perfect infinitivedispandissedispānsum esse
future infinitivedispānsūrum essedispānsum īrī
present participledispandēns—
perfect participle—dispānsus
future participledispānsūrusdispandendus
dispandundus
gerunddispandendī, dispandendō, dispandendumsupinedispānsum, dispānsū

dis-pando or dispendo, no
I. perf., sum; also, in colloq. lang., dispenno, dispessus (in Plaut., v. the foll.), v. a., to stretch out, spread out, to extend, expand (very rare).
I. Prop.: dispennite hominem divorsum et distennite, Plaut. Mil. 5, 14: dispessis manibus, id. ib. 2, 4, 7 (also ap. Gell. 15, 15, 4); and: dispessis membris (Tityos), Lucr. 3, 988, v. Lachm. ad h. l. p. 201: dispansae vestes in sole, Lucr. 1, 306; so, arbor vastis dispansa ramis, Plin. 9, 4, 3, § 8; Suet. Dom. 19: neu distracta (natura) suum late dispandat hiatum, Lucr. 6, 599.—*
II. Trop., of speech, to spread out, amplify, L. Verus ap. Fronto Ep. ad Ver. 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindispandō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Latin pandō Latin dispandō From dis- (“asunder”) + pandō (“spread”).

Quick answers

What does dispandō mean in Latin?
dispandō, a verb, means “to stretch out, to spread out, to extend, to expand”.
What are the principal parts of dispandō?
dispandō, dispandere, dispandī, dispānsum (third conjugation).
How do you pronounce dispandō?
In classical Latin, [dɪsˈpan.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈpan.do].
Where does dispandō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin dispandō.