noun · masculinefourth declension
discursus
discursus m (genitive discursūs)
Meaning
- masculinerunning about (or to and fro)
Latīnē defined in Latin in our graded readers
cursus hūc illūcdiscursus -ūs (m) — in Epistulae, ch. 5
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | discursus | discursūs |
| genitive | discursūs | discursuum |
| dative | discursuī | discursibus |
| accusative | discursum | discursūs |
| ablative | discursū | discursibus |
| vocative | discursus | discursūs |
discursus, a, um, Part., from discurro.
discursus, ūs, m. discurro.
I. A running to and fro, a running about (mostly post-class.):
magno clamore discursuque passim fugae se mandant, Hirt. B. G. 8, 29, 2; Liv. 25, 25; Quint. 1, 12, 10; Plin. Ep. 1, 9, 7; Ov. F. 2, 223; Juv. 1, 86; Val. Fl. 5, 428 al.—B. Transf.
1. A pace, gait:
acri discursu, Amm. 14, 7, 16. —2. Of inanimate things:
radicum, Plin. 17, 20, 33, § 144: venarum, id. 34, 12, 29, § 118: macularum, id. 16, 15, 26, § 66: telorum, Val. Max. 3, 1, 1.—II. In late Lat. (acc. to discurro, III.), a conversation, discourse: redempti, Cod. Th. 9, 24, 1 (cf. It. discorso, Fr. discours).
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
discursus
P. of discurro.
discursus ūs, m
discurro, a running to and fro, running about, straggling : continere ab discursu militem, L.: vallem discursibus impleat, O.: subito discursu, a double flank movement , Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*dwóh₁
- Latindiscursus
Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *ḱers- Proto-Indo-European *-éti Proto-Indo-European *ḱr̥séti Proto-Italic *korzō Latin currō Latin discurrō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin discursus From discurrō + -tus.
Descendants
- Catalandiscurs
- Englishdiscourse
- Frenchdiscours
- Italiandiscorso
- Portuguesediscurso
- Romaniandiscurs
- Sardiniandiscursu
- Spanishdiscurso
- Dalmatiandiscuars
- Welshsgwrs