noun · femininethird declension
discrepātiō
discrepātiō f (genitive discrepātiōnis)
Classical[dɪs.krɛˈpaː.ti.oː]Ecclesiastical[dis.kreˈpat.t͡si.o]
Meaning
- a disagreement, dispute
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | discrepātiō | discrepātiōnēs |
| genitive | discrepātiōnis | discrepātiōnum |
| dative | discrepātiōnī | discrepātiōnibus |
| accusative | discrepātiōnem | discrepātiōnēs |
| ablative | discrepātiōne | discrepātiōnibus |
| vocative | discrepātiō | discrepātiōnēs |
discrĕpātĭo, ōnis, f. id.,
I. a discrepancy, dispute:
inter consules fuit, Liv. 10, 18, 7; cf. Drak. ad Liv. 21, 31, 8.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
discrepātiō ōnis, f
discrepo, a disagreement, dispute : inter consules, L.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin discrepātiō From discrepō (“to disagree, differ”) + -tiō.