noun · neutersecond declension
discidium
discidium n (genitive discidiī or discidī)
Classical[dɪsˈkɪ.di.ũː]Ecclesiastical[diʃˈʃiː.di.um]
Meaning
- neuterseparation, divorce
- neuterdiscord, disagreement
Latīnē defined in Latin in our graded readers
scissūra, ruptūradiscidium -ī (n) — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 8
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | discidium disidium, dissidium | discidia disidia, dissidia |
| genitive | discidiī discidī, disidī, disidiī, dissidī, dissidiī | discidiōrum disidiōrum, dissidiōrum |
| dative | discidiō disidiō, dissidiō | discidiīs disidiīs, dissidiīs |
| accusative | discidium disidium, dissidium | discidia disidia, dissidia |
| ablative | discidiō disidiō, dissidiō | discidiīs disidiīs, dissidiīs |
| vocative | discidium disidium, dissidium | discidia disidia, dissidia |
discĭdĭum, ii, n. discindo.
I. A tearing asunder, dividing, parting (freq. in Lucr., elsewh. rare):
partibus ejus (sc. corporis) discidium parere et nexus exsolvere, Lucr. 1, 220; cf. id. 249; 452; 2, 120; 3, 839 al.: nubis, id. 6, 293: humi, Sol. 1 med.: terrarum, Amm. 27, 4 al.—II. A separation of persons or things, a disagreement, discord; also divorce (freq. and class.; see Madvig. ad Cic. Fin. 1, 13, 44, and the Excurs. ib. p. 812 sq.):
neque per vinum umquam ex me exoritur discidium in convivio, Plaut. Mil. 3, 1, 60; Cic. Att. 1, 17, 7; id. Balb. 13, 30: qui inter nos discidium volunt, Ter. And. 4, 2, 14; so of the separation of lovers (of man and wife), id. Hec. 3, 5, 26; 5, 2, 16; Cic. Att. 15, 29, 2; Tac. A. 2, 86; 11, 30; Suet. Dom. 3; Ov. M. 5, 530; 14, 79 et saep.; cf.: divortia atque affinitatum discidia, Cic. Clu. 67: desiderium alicujus discidii, id. Phil. 2, 18, 45; cf. id. Att. 4, 1; Sen. de Const. Sap. 8 fin.; Cic. Sull. 21: amicorum discidia, id. Lael. 21, 78; cf. id. ib. 7, 23; 10, 35: ex cupiditatibus odia, discidia, discordiae, bella nascuntur, id. Fin. 1, 13, 44; id. Ac. 1, 12, 43; id. de Or. 3, 16, 61; Liv. 25, 18; Tac. A. 14, 60 al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dīscidium ī, n
dis- + 2 SAC-, a parting, separation, disagreement, dissension, discord : inter nos, T.: nil, quod sit discidio dignum, divorce , T.: cupido Si tibi discidii est, O.: manente memoriā in discidio foederum, L.: civile, Ta.: belli. — Plur: amicorum: adfinitatum, Ta.
Origins
From discindō (“to tear asunder”) + -ium, from dis- + scindō (“to cleave, tear”); compare excidium (“military destruction”).