noun · masculinefourth declension
discessus
discessus m (genitive discessūs)
Meaning
- masculinegoing apart
- masculineseparation departure, marching off
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | discessus | discessūs |
| genitive | discessūs | discessuum |
| dative | discessuī | discessibus |
| accusative | discessum | discessūs |
| ablative | discessū | discessibus |
| vocative | discessus | discessūs |
discessus, a, um, Part., from discedo.
discessus, ūs, m. discedo.
I. A going asunder, separation, opening (very rare):
caeli, i. e. lightning, Cic. Div. 2, 28, 60: est interitus quasi discessus et secretio ac diremptus earum partium, quae ante interitum junctione aliqua tenebantur, id. Tusc. 1, 29, 71.—II. A going away, departure, removal.
A. In gen. (class.):
ut me levarat tuus adventus, sic discessus afflixit, Cic. Att. 12, 50: subitus (with praeceps profectio), Att. ap. Cic. Att. 9, 10, 6: ab urbe, Cic. ib. 8, 3, 3: praeclarus e vita, id. Div. 1, 23, 47; cf. id. de Sen. 23: latronis, id. Phil. 5, 11, 30; cf. ceterorum, id. Cat. 1, 3, 7: legatorum, Caes. B. G. 7, 5 fin.: discessu mugire boves, Verg. A. 8, 215 al.—In plur.: solis accessus discessusque, Cic. N. D. 2, 7, 19.—B. In partic.
1. In milit. lang., a marching away, marching off, decamping, Caes. B. G. 2, 14, 1; 4, 4, 6; 7, 20, 1 et saep.; Tac. A. 2, 44; Front. Strat. 1, 1, 9; 1, 5, 25 al.—
2. In Cic. applied to his banishment from Rome:
cum, discessu meo, religionum jura polluta sunt, Cic. Leg. 2, 17, 42 (cf. absum); so id. de domo 32, 85.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
discessus
P. of discedo.
discessus ūs, m
dis- + 1 CAD-, a going asunder, parting : non longinquus inter nos: caeli, i. e. lightning.—A going away, departure, removal , withdrawal : tuus:. ab urbe: e vitā: latronis: meus, banishment : discessu mugire boves, V.: solis accessūs discessūsque.— A marching away, marching off, decamping : Belgarum, Cs.
Origins
Perfect passive participle of discēdō.