LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

discessus

discessus m (genitive discessūs)

Meaning

  1. masculinegoing apart
  2. masculineseparation departure, marching off

Declension

declension
formsingularplural
nominativediscessusdiscessūs
genitivediscessūsdiscessuum
dativediscessuīdiscessibus
accusativediscessumdiscessūs
ablativediscessūdiscessibus
vocativediscessusdiscessūs

discessus, a, um, Part., from discedo.
discessus, ūs, m. discedo.
I. A going asunder, separation, opening (very rare): caeli, i. e. lightning, Cic. Div. 2, 28, 60: est interitus quasi discessus et secretio ac diremptus earum partium, quae ante interitum junctione aliqua tenebantur, id. Tusc. 1, 29, 71.—
II. A going away, departure, removal.
A. In gen. (class.): ut me levarat tuus adventus, sic discessus afflixit, Cic. Att. 12, 50: subitus (with praeceps profectio), Att. ap. Cic. Att. 9, 10, 6: ab urbe, Cic. ib. 8, 3, 3: praeclarus e vita, id. Div. 1, 23, 47; cf. id. de Sen. 23: latronis, id. Phil. 5, 11, 30; cf. ceterorum, id. Cat. 1, 3, 7: legatorum, Caes. B. G. 7, 5 fin.: discessu mugire boves, Verg. A. 8, 215 al.—In plur.: solis accessus discessusque, Cic. N. D. 2, 7, 19.—
B. In partic.
1. In milit. lang., a marching away, marching off, decamping, Caes. B. G. 2, 14, 1; 4, 4, 6; 7, 20, 1 et saep.; Tac. A. 2, 44; Front. Strat. 1, 1, 9; 1, 5, 25 al.—
2. In Cic. applied to his banishment from Rome: cum, discessu meo, religionum jura polluta sunt, Cic. Leg. 2, 17, 42 (cf. absum); so id. de domo 32, 85.

Origins

Perfect passive participle of discēdō.

Quick answers

What does discessus mean in Latin?
discessus, a noun, means “going apart; separation departure, marching off”.
What is the genitive of discessus?
The genitive singular is discessūs. discessus is masculine, fourth declension.