noun · femininethird declension
dīmissiō
dīmissiō f (genitive dīmissiōnis)
Classical[diːˈmɪs.si.oː]Ecclesiastical[diˈmis.si.o]
Meaning
- sending (out, in different directions)
- dismissal
- remission (of pain)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dīmissiō | dīmissiōnēs |
| genitive | dīmissiōnis | dīmissiōnum |
| dative | dīmissiōnī | dīmissiōnibus |
| accusative | dīmissiōnem | dīmissiōnēs |
| ablative | dīmissiōne | dīmissiōnibus |
| vocative | dīmissiō | dīmissiōnēs |
dīmissĭo, ōnis, f. dimitto.
I. A sending in different directions, a sending out, sending forth (very rare):
dimissiones libertorum ad faenerandas provincias, Cic. Par. 6, 2, 46: sanguinis, i. e. blood-letting, Gell. 10, 8 in lemm.—* II. A dismissing, discharging:
propugnatorum atque remigum, Cic. Verr. 2, 5, 33, § 86.—III. The remission (of pain, fever, etc.;
opp. accessio), Cael. Aur. Acut. 2, 3, 13; 2, 18, 108 al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dīmissiō ōnis, f
dimitto, a sending out, sending forth : libertorum ad provincias.— A dismissing, discharge : propugnatorum.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin dīmissiō From dīmittō + -tiō.
Descendants
- Catalandimissió
- Italiandimissione
- Spanishdimisión