noun · femininethird declension
dīmicātiō
dīmicātiō f (genitive dīmicātiōnis)
Classical[diː.mɪˈkaː.ti.oː]Ecclesiastical[di.miˈkat.t͡si.o]
Meaning
- a fight, battle, combat, encounter
- a contest, struggling, strife
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dīmicātiō | dīmicātiōnēs |
| genitive | dīmicātiōnis | dīmicātiōnum |
| dative | dīmicātiōnī | dīmicātiōnibus |
| accusative | dīmicātiōnem | dīmicātiōnēs |
| ablative | dīmicātiōne | dīmicātiōnibus |
| vocative | dīmicātiō | dīmicātiōnēs |
dīmĭcātĭo, ōnis, f. dimico,
I. a fight, combat, furious encounter (cf.: pugna, proelium, certamen, contentio, acies; freq. and good prose).
I. Lit., Caes. B. C. 3, 111, 2; Hirt. B. G. 8, 11; Liv. 25, 6 fin.; 31, 35 fin.; Suet. Aug. 10; 17; Plin. 8, 7, 7, § 18; Front. Strat. 2, 1, 11 et saep.—In plur., Caes. B. G. 7, 86, 3; Front. Strat. 1, 11, 12.—
(b). With gen.:
proelii, Cic. Q. Fr. 1, 1, § 5: universae rei, a pitched battle, general engagement, Liv. 1, 38; for which, universa, id. 22, 32. —II. Transf. beyond the milit. sphere, a combating, struggling; a contest:
non modo contentione, sed etiam dimicatione elaborandum, Cic. Fam. 2, 6 fin.: talis in remp. nostram labor, assiduitas, dimicatio, id. Balb. 2 fin.; Liv. 10, 24; Quint. 5, 7, 3; 6, 4, 4 al.—(b). With gen.:
vitae, i. e. a perilous contest, Cic. Planc. 32: capitis, id. Prov. Cons. 9, 23; cf.: capitis, famae, fortunarumque omnium, id. Rab. Perd. 2, 5: fortunae (c. c. discrimen), id. Sull. 28.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dīmicātiō ōnis, f
dimico, a fight, combat, struggle, encounter : maxima, Cs.: bellum ingenti dimicatione geritur, L.: priorum dimicationum fructus, Cs.: proelii: universae rei, a general engagement , L. — A combating, struggling, contest, rivalry : erepti sine dimicatione: in rem p.: cum dimicatio proposita sit, L.: vitae dimicationes, perilous contests : capitis.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin dīmicātiō From dīmicō (“fight, struggle, contend”) + -tiō.