LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

dīmicātiō

dīmicātiō f (genitive dīmicātiōnis)
Classical[diː.mɪˈkaː.ti.oː]Ecclesiastical[di.miˈkat.t͡si.o]

Meaning

  1. a fight, battle, combat, encounter
  2. a contest, struggling, strife

Declension

declension
formsingularplural
nominativedīmicātiōdīmicātiōnēs
genitivedīmicātiōnisdīmicātiōnum
dativedīmicātiōnīdīmicātiōnibus
accusativedīmicātiōnemdīmicātiōnēs
ablativedīmicātiōnedīmicātiōnibus
vocativedīmicātiōdīmicātiōnēs

dīmĭcātĭo, ōnis, f. dimico,
I. a fight, combat, furious encounter (cf.: pugna, proelium, certamen, contentio, acies; freq. and good prose).
I. Lit., Caes. B. C. 3, 111, 2; Hirt. B. G. 8, 11; Liv. 25, 6 fin.; 31, 35 fin.; Suet. Aug. 10; 17; Plin. 8, 7, 7, § 18; Front. Strat. 2, 1, 11 et saep.—In plur., Caes. B. G. 7, 86, 3; Front. Strat. 1, 11, 12.—
(b). With gen.: proelii, Cic. Q. Fr. 1, 1, § 5: universae rei, a pitched battle, general engagement, Liv. 1, 38; for which, universa, id. 22, 32. —
II. Transf. beyond the milit. sphere, a combating, struggling; a contest: non modo contentione, sed etiam dimicatione elaborandum, Cic. Fam. 2, 6 fin.: talis in remp. nostram labor, assiduitas, dimicatio, id. Balb. 2 fin.; Liv. 10, 24; Quint. 5, 7, 3; 6, 4, 4 al.—
(b). With gen.: vitae, i. e. a perilous contest, Cic. Planc. 32: capitis, id. Prov. Cons. 9, 23; cf.: capitis, famae, fortunarumque omnium, id. Rab. Perd. 2, 5: fortunae (c. c. discrimen), id. Sull. 28.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin dīmicātiō From dīmicō (“fight, struggle, contend”) + -tiō.

Quick answers

What does dīmicātiō mean in Latin?
dīmicātiō, a noun, means “a fight, battle, combat, encounter; a contest, struggling, strife”.
What is the genitive of dīmicātiō?
The genitive singular is dīmicātiōnis. dīmicātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce dīmicātiō?
In classical Latin, [diː.mɪˈkaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [di.miˈkat.t͡si.o].