LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

diffīdentia

diffīdentia f (genitive diffīdentiae)

Meaning

  1. distrust, mistrust
  2. diffidence

Declension

declension
formsingularplural
nominativediffīdentiadiffīdentiae
genitivediffīdentiaediffīdentiārum
dativediffīdentiaediffīdentiīs
accusativediffīdentiamdiffīdentiās
ablativediffīdentiādiffīdentiīs
vocativediffīdentiadiffīdentiae

diffīdentĭa, ae, f. diffido,
I. want of confidence, mistrust, distrust, diffidence (class.).—Without gen.: fidentiae contrarium est diffidentia, Cic. Inv. 2, 54, 165; cf. id. Tusc. 4, 37, 80; so Quint. 5, 7, 1; 8 prooem. § 27; 9, 2, 72; Ov. R. Am. 543 al.— With gen.: diffidentiam rei simulare, Sall. J. 60, 5: memoriae, Quint. 11, 3, 142: causae, Plin. Ep. 5, 1, 7: praesentium, Tac. H. 1, 72: copiarum, Suet. Oth. 9 al.—With a dependent clause (cf. diffido, no. β: non tam diffidentiā, futurum quae imperavisset, quam, etc., Sall. J. 100, 4.—
II. Want of faith, disobedience (eccl. Lat.): ira Dei in filios diffidentiae, Vulg. Ephes. 5, 6.

Origins

Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -ia Latin diffīdentia From diffīdēns + -ia.

Descendants
  • Englishdiffidence
  • Frenchdéfiance
  • GermanDiffidenz
  • Italiandiffidenza
  • Romaniandifidență

Quick answers

What does diffīdentia mean in Latin?
diffīdentia, a noun, means “distrust, mistrust; diffidence”.
What is the genitive of diffīdentia?
The genitive singular is diffīdentiae. diffīdentia is feminine, first declension.