LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, semi-deponent

diffīdō

diffīdō (present infinitive diffīdere, perfect active diffīsus sum)
Classical[dɪfˈfiː.doː]Ecclesiastical[difˈfiː.do]
diffīdēns pres. act. ptcp.

Meaning

  1. to distrust, be diffident, be distrustful (coupled with dative of the thing or person subjected)
  2. to despair (of)
    inde Turnus Rutulique diffisi rebusThen Turnus and the Rutulians, being despaired at the situation27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita I.2

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.diffīdōdiffīdēbamdiffīdam———
2nd sg.diffīdisdiffīdēbāsdiffīdēs———
3rd sg.diffīditdiffīdēbatdiffīdet——diffīderit
1st pl.diffīdimusdiffīdēbāmusdiffīdēmus———
2nd pl.diffīditisdiffīdēbātisdiffīdētis———
3rd pl.diffīduntdiffīdēbantdiffīdent———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.diffīdamdiffīderem——
2nd sg.diffīdāsdiffīderēs——
3rd sg.diffīdatdiffīderetdiffīderit—
1st pl.diffīdāmusdiffīderēmus——
2nd pl.diffīdātisdiffīderētis——
3rd pl.diffīdantdiffīderent——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.diffīde—
pres. 2nd pl.diffīdite—
fut. 2nd sg.diffīditō—
fut. 3rd sg.diffīditō—
fut. 2nd pl.diffīditōte—
fut. 3rd pl.diffīduntō—
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivediffīdere—
perfect infinitivediffīsum esse—
future infinitivediffīsūrum esse—
present participlediffīdēns—
perfect participlediffīsusdiffīsa
diffīsā, diffīsae, diffīsam, diffīsārum, diffīsās, diffīse, diffīsī, diffīsīs, diffīsō, diffīsōrum, diffīsōs
future participlediffīsūrus
diffīsūra, diffīsūrā, diffīsūrae, diffīsūram, diffīsūrārum, diffīsūrās, diffīsūre, diffīsūrī, diffīsūrīs, diffīsūrō, diffīsūrōrum, diffīsūrōs, diffīsūrum
diffīdendus
diffīdundus
gerunddiffīdendī, diffīdendō, diffīdendumsupinediffīsum, diffīsū

dif-fīdo, fīsus (post-class.
I. perf. diffidi), 3, v. n., to distrust; to be diffident or distrustful, to despair (freq. and class.).
(a). With dat. (so most freq.): eum potius (corrupisse), qui sibi aliqua ratione diffideret, quam eum, qui omni ratione confideret, Cic. Clu. 23, 63: sibi, Plaut. Rud. prol. 82; Cic. Prov. Cons. 16, 38: memoriae alicujus, id. Part. Or. 17, 59: sibi patriaeque, Sall. C. 31, 3: suis rebus, Caes. B. G. 5, 41, 5: veteri exercitui, Sall. J. 52, 6; 32, 5; 46, 1; 75, 1: suae atque omnium saluti, Caes. B. G. 6, 38, 2: summae rei, id. B. C. 3, 94 fin.: perpetuitati bonorum, Cic. Fin. 2, 27, 86: ingenio meo, id. Mur. 30, 63: huic sententiae, id. Tusc. 5, 1, 3: prudentiae tuae, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 6: rei publicae, Cic. Fam. 5, 13, 3: illis (viris), Ov. H. 10, 97: caelestibus monitis, id. M. 1, 397 et saep.—Pass. impers.: cur M. Valerio non diffideretur, Liv. 24, 8; so Tac. A. 15, 4.—
(b). With a dependent clause: antiquissimi invenire se posse, quod cuperent, diffisi sint, Cic. Ac. 2, 3; id. Quint. 24, 77; id. Or. 1, 3; 28, 97; Caes. B. G. 6, 36; Quint. 10, 1, 126 al.; cf.: quos diffidas sanos facere, facies, Cato R. R. 157, 13: quem manu superare posse diffiderent, Nep. Alcib. 10, 4.—*
(g). With ne: ne terras aeterna teneret, Lucr. 5, 980.—
(d). Rarely with abl. (after the analogy of fido and confido): diffisus occasione, Suet. Caes. 3 Burm. and Oud.; so, paucitate suorum, Front. Strat. 1, 8, 5 Oud.: paucitate cohortium (al. paucitati), Tac. H. 2, 23: potestate, Lact. 5, 20 (also Caes. B. C. 1, 12, 2, several good MSS. have voluntate; and id. ib. 3, 97, 2: eo loco, v. Oud. on the former pass.).— (ε) Absol.: (facis) ex confidente actutum diffidentem denuo, Plaut. Merc. 5, 2, 15: jacet, diffidit, abjecit hastas, Cic. Mur. 21, 45: ita graviter aeger, ut omnes medici diffiderent. id, Div. 1, 25, 53: de Othone, diffido, id. Att. 12, 43, 2 al.—Hence, diffīdens, entis, P. a., without self-confidence, diffident, anxious, Suet. Claud. 35; id. Tib. 65. —Adv.: diffīdenter, without self-confidence, diffidently (very rare): timide et diffidenter attingere aliquid, * Cic. Clu. 1, 1: agere, Liv. 32, 21, 8: incedere, Amm. 26, 7, 13.—Comp.: timidius ac diffidentius bella ingredi, Just. 38, 7, 4.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindiffīdō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *bʰeydʰ- Proto-Indo-European *bʰéydʰeti Proto-Italic *feiðō Latin fīdō Latin diffīdō From dis- + fīdō.

Quick answers

What does diffīdō mean in Latin?
diffīdō, a verb, means “to distrust, be diffident, be distrustful (coupled with dative of the thing or person subjected); to despair (of)”.
What are the principal parts of diffīdō?
diffīdō, diffīdere, diffīsus sum (third conjugation, semi-deponent).
How do you pronounce diffīdō?
In classical Latin, [dɪfˈfiː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [difˈfiː.do].
Where does diffīdō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin diffīdō.