LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

diffāmō

diffāmō (present infinitive diffāmāre, perfect active diffāmāvī, supine diffāmātum)
Classical[dɪfˈfaː.moː]Ecclesiastical[difˈfaː.mo]

Meaning

  1. to spread an unfavorable report
  2. to defame, malign, decry
  3. Late Latinto proclaim or declare widely

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.diffāmōdiffāmābamdiffāmābōdiffāmāvīdiffāmāveramdiffāmāverō
diffāmārō
2nd sg.diffāmāsdiffāmābāsdiffāmābisdiffāmāvistī
diffāmāstī
diffāmāverās
diffāmārās
diffāmāveris
3rd sg.diffāmatdiffāmābatdiffāmābitdiffāmāvitdiffāmāverat
diffāmārat
diffāmāverit
diffāmārit
1st pl.diffāmāmusdiffāmābāmusdiffāmābimusdiffāmāvimusdiffāmāverāmusdiffāmāverimus
diffāmārimus
2nd pl.diffāmātisdiffāmābātisdiffāmābitisdiffāmāvistis
diffāmāstis
diffāmāverātis
diffāmārātis
diffāmāveritis
diffāmāritis
3rd pl.diffāmantdiffāmābantdiffāmābuntdiffāmāvērunt
diffāmāvēre, diffāmārunt
diffāmāverant
diffāmārant
diffāmāverint
diffāmārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.diffāmemdiffāmāremdiffāmāverim
diffāmārim
diffāmāvissem
diffāmāssem
2nd sg.diffāmēsdiffāmārēsdiffāmāverīsdiffāmāvissēs
diffāmāssēs
3rd sg.diffāmetdiffāmāretdiffāmāverit
diffāmārit
diffāmāvisset
diffāmāsset
1st pl.diffāmēmusdiffāmārēmusdiffāmāverīmus
diffāmārīmus
diffāmāvissēmus
diffāmāssēmus
2nd pl.diffāmētisdiffāmārētisdiffāmāverītis
diffāmārītis
diffāmāvissētis
diffāmāssētis
3rd pl.diffāmentdiffāmārentdiffāmāverint
diffāmārint
diffāmāvissent
diffāmāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.diffāmordiffāmābardiffāmābor
2nd sg.diffāmāris
diffāmāre
diffāmābāris
diffāmābāre
diffāmāberis
diffāmābere
3rd sg.diffāmāturdiffāmābāturdiffāmābitur
1st pl.diffāmāmurdiffāmābāmurdiffāmābimur
2nd pl.diffāmāminīdiffāmābāminīdiffāmābiminī
3rd pl.diffāmanturdiffāmābanturdiffāmābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.diffāmerdiffāmārer
2nd sg.diffāmēris
diffāmēre
diffāmārēris
diffāmārēre
3rd sg.diffāmēturdiffāmārētur
1st pl.diffāmēmurdiffāmārēmur
2nd pl.diffāmēminīdiffāmārēminī
3rd pl.diffāmenturdiffāmārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.diffāmādiffāmāre
pres. 2nd pl.diffāmātediffāmāminī
fut. 2nd sg.diffāmātōdiffāmātor
fut. 3rd sg.diffāmātōdiffāmātor
fut. 2nd pl.diffāmātōte—
fut. 3rd pl.diffāmantōdiffāmantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivediffāmārediffāmārī
perfect infinitivediffāmāvisse
diffāmāsse
diffāmātum esse
future infinitivediffāmātūrum essediffāmātum īrī
present participlediffāmāns—
perfect participle—diffāmātus
diffāmāta, diffāmātā, diffāmātae, diffāmātam, diffāmātārum, diffāmātās, diffāmātī, diffāmātōrum, diffāmātōs
future participlediffāmātūrus
diffāmātūra, diffāmātūrā, diffāmātūrae, diffāmātūram, diffāmātūrārum, diffāmātūrās, diffāmātūre, diffāmātūrī, diffāmātūrīs, diffāmātūrō, diffāmātūrōrum, diffāmātūrōs, diffāmātūrum
diffāmandus
diffāmanda, diffāmandā, diffāmandae, diffāmandam, diffāmandārum, diffāmandās, diffāmande, diffāmandīs, diffāmandōrum, diffāmandōs
gerunddiffāmandī, diffāmandō, diffāmandumsupinediffāmātum, diffāmātū

dif-fāmo, āvi, ātum, 1, v. a. fama,
I. to spread abroad by an ill report; to publish, divulge.
I. Prop. (rare and not anteAug.): vulgat adulterium diffamatumque parenti Indicat, Ov. M. 4, 236; cf. prava, Tac. A. 14, 22: nomen pessimum super virginem, Vulg. Deut. 22, 19.—
B. To decry, defame, malign: viros feminasque procacibus scriptis, Tac. A. 1, 72; cf.: aliquem probroso carmine, id. ib. 15, 49: aliquem probris, Ap. M. 1, p. 107; Vulg. Matt. 9, 31.— With acc. and inf.: diffamat, incendio repentino domum suam possideri, Ap. M. 4, p. 147.—
II. To declare, make known, proclaim widely (late Lat.): Deus diffamatur, Aug. de Morib. Eccl. 14: sermonem, Vulg. Marc. 1, 45.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindiffāmō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *bʰeh₂-der. Proto-Indo-European *bʰéh₂meh₂ Proto-Italic *fāmā Latin fāma Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin diffāmō From dis- + fāma (“report, opinion, reputation”) + -ō.

Descendants
  • Englishdefame
  • Englishdefamate
  • Frenchdiffamer
  • Italiandiffamare
  • Portuguesedifamar
  • Romaniandefăima
  • Spanishdifamar

Quick answers

What does diffāmō mean in Latin?
diffāmō, a verb, means “to spread an unfavorable report; to defame, malign, decry; to proclaim or declare widely”.
What are the principal parts of diffāmō?
diffāmō, diffāmāre, diffāmāvī, diffāmātum (first conjugation).
How do you pronounce diffāmō?
In classical Latin, [dɪfˈfaː.moː]; in ecclesiastical (church) Latin, [difˈfaː.mo].
Where does diffāmō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin diffāmō.