adjectivefirst/second-declension adjective
didascalicus
didascalicus (feminine didascalica, neuter didascalicum)
Meaning
- Late Latinadjectivedidactic
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | didascalicus | didascalica | didascalicum |
| genitive | didascalicī | didascalicae | didascalicī |
| dative | didascalicō | didascalicae | didascalicō |
| accusative | didascalicum | didascalicam | didascalicum |
| ablative | didascalicō | didascalicā | didascalicō |
| vocative | didascalice | didascalica | didascalicum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | didascalicī | didascalicae | didascalica |
| genitive | didascalicōrum | didascalicārum | didascalicōrum |
| dative | didascalicīs | didascalicīs | didascalicīs |
| accusative | didascalicōs | didascalicās | didascalica |
| ablative | didascalicīs | didascalicīs | didascalicīs |
| vocative | didascalicī | didascalicae | didascalica |
dĭdascălĭcus, a, um, adj., = διδασκαλικός,
I. pertaining to instruction, didactic (ante- and post-class.):
opusculum, Aus. Ep. 17.—Subst.: Dĭdascălica, ōn or ōrum, n., the title of a work by Attius, in Gell. 3, 11, 4 al.; cf. Madvig Opuscc. Acadd. prior. pp. 87-110.Origins
Borrowed from Ancient Greek διδασκαλικός (didaskalikós).