proper noun · masculinethird declension
Dicaeopolis
Dicaeopolis m sg (genitive Dicaeopolidis or Dicaeopoleis or Dicaeopolidos)
Classical[dɪ.kae̯ˈɔ.pɔ.lɪs]Ecclesiastical[di.t͡ʃeˈɔː.po.lis]
Meaning
- masculinesingularDicaeopolis
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Dicaeopolis | — |
| genitive | Dicaeopolidis Dicaeopoleis, Dicaeopolidos | — |
| dative | Dicaeopolidī Dicaeopoleī | — |
| accusative | Dicaeopolin Dicaeopolim, Dicaeopolida | — |
| ablative | Dicaeopolide Dicaeopolee | — |
| vocative | Dicaeopoli | — |
Origins
Borrowed from Ancient Greek Δικαιόπολις (Dikaiópolis).