adjectivefirst/second-declension adjective
dēruptus
dēruptus (feminine dērupta, neuter dēruptum, comparative dēruptior)
Classical[deːˈrʊp.tʊs]Ecclesiastical[deˈrup.tus]
Meaning
- adjectivebroken, precipitous, steep
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | dēruptus | dērupta | dēruptum |
| genitive | dēruptī | dēruptae | dēruptī |
| dative | dēruptō | dēruptae | dēruptō |
| accusative | dēruptum | dēruptam | dēruptum |
| ablative | dēruptō | dēruptā | dēruptō |
| vocative | dērupte | dērupta | dēruptum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | dēruptī | dēruptae | dērupta |
| genitive | dēruptōrum | dēruptārum | dēruptōrum |
| dative | dēruptīs | dēruptīs | dēruptīs |
| accusative | dēruptōs | dēruptās | dērupta |
| ablative | dēruptīs | dēruptīs | dēruptīs |
| vocative | dēruptī | dēruptae | dērupta |
dē-ruptus, a, um, Part. [derumpo, not in use],
I. broken; hence, like abruptus, of localities, precipitous, steep (not before Lucret.):
dextra pars (maceriae) in aliquantum altitudinis, Liv. 42, 15; so, saxa, Lucr. 6, 539: ripae, Liv. 37, 39: angustiae (with praecipites), id. 21, 33: collis (with arduus), Tac. A. 2, 80: spatia terrae (with prona), Gell. 7, 2, 11.—Comp.: in deruptiorem tumulum, Liv. 38, 2.—Sup. and adv. appear not to occur.—b. In plur. subst., dērupta, ōrum, n., precipices:
in derupta praecipitati, Liv. 38, 2 fin.: per derupta et avia, Tac. A. 4, 45; 6, 21. Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dē-ruptus adj.
with comp, broken, precipitous, steep: angustiae, L.: in deruptiorem tumulum, L. —Plur n. as subst, precipices, L.
Origins
- Proto-Indo-European*de
- Proto-Indo-European*déh₁
- Proto-Italic*dē
- Latindēruptus
Latin dē- Proto-Indo-European *Hrew-? Proto-Indo-European *Hrewp- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *Hrunépti Latin rumpō Latin ruptus Latin dēruptus From dē- + ruptus (“broken, burst”).
Descendants
- Italiandirotto