adjectivefirst/second-declension adjective
dēliculus
dēliculus (feminine dēlicula, neuter dēliculum)
Classical[deːˈlɪ.kʊ.ɫʊs]Ecclesiastical[deˈliː.ku.lus]
Meaning
- Late Latinadjectivesomewhat blemished or defective
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | dēliculus | dēlicula | dēliculum |
| genitive | dēliculī | dēliculae | dēliculī |
| dative | dēliculō | dēliculae | dēliculō |
| accusative | dēliculum | dēliculam | dēliculum |
| ablative | dēliculō | dēliculā | dēliculō |
| vocative | dēlicule | dēlicula | dēliculum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | dēliculī | dēliculae | dēlicula |
| genitive | dēliculōrum | dēliculārum | dēliculōrum |
| dative | dēliculīs | dēliculīs | dēliculīs |
| accusative | dēliculōs | dēliculās | dēlicula |
| ablative | dēliculīs | dēliculīs | dēliculīs |
| vocative | dēliculī | dēliculae | dēlicula |
dēlĭcŭlus, a, um,
I. adj. dim. [delinquo], blemished, defective:
oves, Cato R. R. 2, 7: armenta, id. ib. (cf. Wordsworth, Fragm. and Specim. p. 614 sq.).Origins
Related to dēlinquō (“to fail; to be lacking”).