noun · femininefirst declension
dēcrēscentia
dēcrēscentia f (genitive dēcrēscentiae)
Classical[deː.kreːsˈkɛn.ti.a]Ecclesiastical[de.kreʃˈʃɛn.t͡si.a]
Meaning
- a decreasing, waning
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dēcrēscentia | dēcrēscentiae |
| genitive | dēcrēscentiae | dēcrēscentiārum |
| dative | dēcrēscentiae | dēcrēscentiīs |
| accusative | dēcrēscentiam | dēcrēscentiās |
| ablative | dēcrēscentiā | dēcrēscentiīs |
| vocative | dēcrēscentia | dēcrēscentiae |
dēcrescentĭa, ae, f. decresco,
I. a decreasing, waning:
quotidiana lunae, Vitr. 9, 4 fin. (for which, just before, deminutio).Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -ia Latin dēcrēscentia From dēcrēscēns + -ia.