LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

dēcoquō

dēcoquō (present infinitive dēcoquere, perfect active dēcoxī, supine dēcoctum)
Classical[ˈdeː.kɔ.kʷoː]Ecclesiastical[ˈdɛː.ko.kʷo]

Meaning

  1. to boil away or down; to boil (cook)
  2. to diminish, repress, consume, waste
  3. to concoct, fabricate, invent
  4. to become bankrupt

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēcoquōdēcoquēbamdēcoquamdēcoxīdēcoxeramdēcoxerō
2nd sg.dēcoquisdēcoquēbāsdēcoquēsdēcoxistīdēcoxerāsdēcoxeris
3rd sg.dēcoquitdēcoquēbatdēcoquetdēcoxitdēcoxeratdēcoxerit
1st pl.dēcoquimusdēcoquēbāmusdēcoquēmusdēcoximusdēcoxerāmusdēcoxerimus
2nd pl.dēcoquitisdēcoquēbātisdēcoquētisdēcoxistisdēcoxerātisdēcoxeritis
3rd pl.dēcoquuntdēcoquēbantdēcoquentdēcoxērunt
dēcoxēre
dēcoxerantdēcoxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēcoquamdēcoqueremdēcoxerimdēcoxissem
2nd sg.dēcoquāsdēcoquerēsdēcoxerīsdēcoxissēs
3rd sg.dēcoquatdēcoqueretdēcoxeritdēcoxisset
1st pl.dēcoquāmusdēcoquerēmusdēcoxerīmusdēcoxissēmus
2nd pl.dēcoquātisdēcoquerētisdēcoxerītisdēcoxissētis
3rd pl.dēcoquantdēcoquerentdēcoxerintdēcoxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēcoquordēcoquēbardēcoquar
2nd sg.dēcoqueris
dēcoquere
dēcoquēbāris
dēcoquēbāre
dēcoquēris
dēcoquēre
3rd sg.dēcoquiturdēcoquēbāturdēcoquētur
1st pl.dēcoquimurdēcoquēbāmurdēcoquēmur
2nd pl.dēcoquiminīdēcoquēbāminīdēcoquēminī
3rd pl.dēcoquunturdēcoquēbanturdēcoquentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēcoquardēcoquerer
2nd sg.dēcoquāris
dēcoquāre
dēcoquerēris
dēcoquerēre
3rd sg.dēcoquāturdēcoquerētur
1st pl.dēcoquāmurdēcoquerēmur
2nd pl.dēcoquāminīdēcoquerēminī
3rd pl.dēcoquanturdēcoquerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēcoquedēcoquere
pres. 2nd pl.dēcoquitedēcoquiminī
fut. 2nd sg.dēcoquitōdēcoquitor
fut. 3rd sg.dēcoquitōdēcoquitor
fut. 2nd pl.dēcoquitōte—
fut. 3rd pl.dēcoquuntōdēcoquuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēcoqueredēcoquī
perfect infinitivedēcoxissedēcoctum esse
future infinitivedēcoctūrum essedēcoctum īrī
present participledēcoquēns—
perfect participle—dēcoctus
dēcocta, dēcoctā, dēcoctae, dēcoctam, dēcoctārum, dēcoctās, dēcocte, dēcoctī, dēcoctīs, dēcoctō, dēcoctōrum, dēcoctōs
future participledēcoctūrusdēcoquendus
dēcoquenda, dēcoquendā, dēcoquendae, dēcoquendam, dēcoquendārum, dēcoquendās, dēcoquende, dēcoquendīs, dēcoquendōrum, dēcoquendōs
gerunddēcoquendī, dēcoquendō, dēcoquendumsupinedēcoctum, dēcoctū

dē-cŏquo, xi, ctum, 3, v. a.
I. To boil away, boil down, diminish by boiling.
A. Lit.: usque quo ad tertiam partem decoxeris, Varr. R. R. 1, 2, 26; so acetum ad quartas, ad tertias, Col. 12, 34; Plin. 22, 25, 69, § 140: in dimidiam partem, Col. 12, 24, 1: aquam, id. 12, 26: pars quarta (argenti) decocta erat, had melted away, passed off into dross, Liv. 32, 2.—
B. Trop.
1. With acc., to diminish, repress, consume, waste: multum inde decoquent anni, Quint. 2, 4, 7; Plin. 21, 6, 17, § 31: accensam sed qui bene decoquat iram, Claud. in Eutrop. 2, 349.—Poet., with a personal object: hic campo indulget, hunc alea decoquit, Pers. 5, 57.—
2. Absol.
a. Of personal subjects, to run through the property of one's self or others; to become a bankrupt: tenesne memoria, praetextatum te decoxisse? Cic. Phil. 2, 18: qui primus hoc cognomen acceperit decoxit creditoribus suis, Plin. 33, 10, 47, § 133.—
b. To waste away, become impaired, decline: res ipsa jam domino decoxit, Col. 11, 1, 28: quibus (annis) inertiā Caesarum (imperium) quasi decoxit, Flor. 1, prooem. 8. templorum vectigalia cotidie decoquunt, Tert. adv. Gent. 42: spero non tibi decoquet ornithon, Varr. R. R. 3, 2, 16.
II. To boil, cook.
A. Lit.: axungiam fictili novo, Plin. 28, 9, 37, § 138: cyathum aceti in calice novo, id. 32, 7, 25, § 78: lentem in vino, id. 22, 25, 77, § 147: rapa aqua, id. 18, 13, 34, § 126: olus, * Hor. S. 2, 1, 74 et saep.—Hence,
2. Part. perf. subst.
a. dēcocta, ae, f. (sc. aqua), an icy-cold decoction, invented by Nero as a drink, Suet. Ner. 48; Juv. 5, 50; cf. Plin. 31, 3, 23, § 39. With aqua, Mart. 14, 116.—
b. dē-coctum, i, n., a medicinal drink, potion, Plin. 22, 20, 23, § 49; 27, 12, 84, § 108 al.—
B. Transf., pass. (acc. to coquo, no. I. b.), to ripen, dry, Plin. 17, 24, 37, § 226; Pall. 1, 34, 7.—
2. To concoct, fabricate, invent: consilia nefarii facinoris, Decl. M. Posc. Latr.—
3. Trop.: suavitatem habeat orator austeram et solidam, non dulcem et decoctam, a severe and solid, not a luscious and mellow sweetness (the fig. being taken from wine), Cic. de Or. 3, 26, 104.—Hence, dēcoctĭus, adj. comp. (cf. no. II. B. 2.), riper, of composition; more carefully elaborated: aspice et haec, si forte aliquid decoctius audis, Pers. 1, 125.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēcoquō

Latin dē- Proto-Indo-European *pekʷ- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *pékʷeti Proto-Italic *kʷekʷō Latin *quoquō Latin coquō Latin dēcoquō From dē- + coquō.

Descendants
  • Italiandecuocere
  • Englishdecoct

Quick answers

What does dēcoquō mean in Latin?
dēcoquō, a verb, means “to boil away or down; to boil (cook); to diminish, repress, consume, waste”.
What are the principal parts of dēcoquō?
dēcoquō, dēcoquere, dēcoxī, dēcoctum (third conjugation).
How do you pronounce dēcoquō?
In classical Latin, [ˈdeː.kɔ.kʷoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdɛː.ko.kʷo].
Where does dēcoquō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēcoquō.