proper noun
Dĕcentĭus
Meaning
- a general of Magnentius
Dĕcentĭus, ĭi, m.,
I. a general of Magnentius, Amm. 15, 6, 4; 16, 12, 5; Eutr. 10, 7.—Dĕcentĭăcus, a, um, adj., pertaining to Decentius.—Subst.: Dĕcen-tiăci, ōrum, m., his adherents, Amm. 18, 9, 3.