adjectivefirst/second-declension adjective
Decapolitānus
Decapolitānus (feminine Decapolitāna, neuter Decapolitānum)
Classical[dɛ.ka.pɔ.lɪˈtaː.nʊs]Ecclesiastical[de.ka.po.liˈtaː.nus]
Meaning
- adjectiveDecapolitan
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Decapolitānus | Decapolitāna | Decapolitānum |
| genitive | Decapolitānī | Decapolitānae | Decapolitānī |
| dative | Decapolitānō | Decapolitānae | Decapolitānō |
| accusative | Decapolitānum | Decapolitānam | Decapolitānum |
| ablative | Decapolitānō | Decapolitānā | Decapolitānō |
| vocative | Decapolitāne | Decapolitāna | Decapolitānum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Decapolitānī | Decapolitānae | Decapolitāna |
| genitive | Decapolitānōrum | Decapolitānārum | Decapolitānōrum |
| dative | Decapolitānīs | Decapolitānīs | Decapolitānīs |
| accusative | Decapolitānōs | Decapolitānās | Decapolitāna |
| ablative | Decapolitānīs | Decapolitānīs | Decapolitānīs |
| vocative | Decapolitānī | Decapolitānae | Decapolitāna |
Origins
Proto-Indo-European *-tósder. Ancient Greek -της (-tēs)der. Ancient Greek -ῑ́της (-ī́tēs)der. Latin -īt(ēs) Proto-Indo-European *-nós Proto-Italic *-nos Proto-Italic *-ānos Latin -ānus Latin -ītānus Latin Decapolitanus From Decapolis + -ītānus.
Descendants
- EnglishDecapolitan
- Frenchdécapolitain
- Italiandecapolitano