LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

dēcantō

dēcantō (present infinitive dēcantāre, perfect active dēcantāvī, supine dēcantātum)
Classical[deːˈkan.toː]Ecclesiastical[deˈkan.to]

Meaning

  1. to chant
  2. to reel off
  3. to repeat (over and over again)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēcantōdēcantābamdēcantābōdēcantāvīdēcantāveramdēcantāverō
dēcantārō
2nd sg.dēcantāsdēcantābāsdēcantābisdēcantāvistī
dēcantāstī
dēcantāverās
dēcantārās
dēcantāveris
3rd sg.dēcantatdēcantābatdēcantābitdēcantāvitdēcantāverat
dēcantārat
dēcantāverit
dēcantārit
1st pl.dēcantāmusdēcantābāmusdēcantābimusdēcantāvimusdēcantāverāmusdēcantāverimus
dēcantārimus
2nd pl.dēcantātisdēcantābātisdēcantābitisdēcantāvistis
dēcantāstis
dēcantāverātis
dēcantārātis
dēcantāveritis
dēcantāritis
3rd pl.dēcantantdēcantābantdēcantābuntdēcantāvērunt
dēcantāvēre, dēcantārunt
dēcantāverant
dēcantārant
dēcantāverint
dēcantārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēcantemdēcantāremdēcantāverim
dēcantārim
dēcantāvissem
dēcantāssem
2nd sg.dēcantēsdēcantārēsdēcantāverīsdēcantāvissēs
dēcantāssēs
3rd sg.dēcantetdēcantāretdēcantāverit
dēcantārit
dēcantāvisset
dēcantāsset
1st pl.dēcantēmusdēcantārēmusdēcantāverīmus
dēcantārīmus
dēcantāvissēmus
dēcantāssēmus
2nd pl.dēcantētisdēcantārētisdēcantāverītis
dēcantārītis
dēcantāvissētis
dēcantāssētis
3rd pl.dēcantentdēcantārentdēcantāverint
dēcantārint
dēcantāvissent
dēcantāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēcantordēcantābardēcantābor
2nd sg.dēcantāris
dēcantāre
dēcantābāris
dēcantābāre
dēcantāberis
dēcantābere
3rd sg.dēcantāturdēcantābāturdēcantābitur
1st pl.dēcantāmurdēcantābāmurdēcantābimur
2nd pl.dēcantāminīdēcantābāminīdēcantābiminī
3rd pl.dēcantanturdēcantābanturdēcantābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēcanterdēcantārer
2nd sg.dēcantēris
dēcantēre
dēcantārēris
dēcantārēre
3rd sg.dēcantēturdēcantārētur
1st pl.dēcantēmurdēcantārēmur
2nd pl.dēcantēminīdēcantārēminī
3rd pl.dēcantenturdēcantārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēcantādēcantāre
pres. 2nd pl.dēcantātedēcantāminī
fut. 2nd sg.dēcantātōdēcantātor
fut. 3rd sg.dēcantātōdēcantātor
fut. 2nd pl.dēcantātōte—
fut. 3rd pl.dēcantantōdēcantantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēcantāredēcantārī
perfect infinitivedēcantāvisse
dēcantāsse
dēcantātum esse
future infinitivedēcantātūrum essedēcantātum īrī
present participledēcantāns—
perfect participle—dēcantātus
dēcantāta, dēcantātā, dēcantātae, dēcantātam, dēcantātārum, dēcantātās, dēcantātī, dēcantātōrum, dēcantātōs
future participledēcantātūrus
dēcantātūra, dēcantātūrā, dēcantātūrae, dēcantātūram, dēcantātūrārum, dēcantātūrās, dēcantātūre, dēcantātūrī, dēcantātūrīs, dēcantātūrō, dēcantātūrōrum, dēcantātūrōs, dēcantātūrum
dēcantandus
dēcantanda, dēcantandā, dēcantandae, dēcantandam, dēcantandārum, dēcantandās, dēcantande, dēcantandīs, dēcantandōrum, dēcantandōs
gerunddēcantandī, dēcantandō, dēcantandumsupinedēcantātum, dēcantātū

dē-canto, āvi, ātum, 1, v. a. (in the class. per. freq. in Cic.; elsewh. rare).
I. To sing a thing off, to repeat in a singing manner (v. cano and canto).
A. Usually with the secondary idea of something trite, worn out, absurd; to repeat often, to say over and over again ( = semper repetere, in ore habere; cf. cantilena): nec mihi opus est Graeco aliquo doctore, qui mihi pervulgata praecepta decantet, Cic. de Or. 2, 18, 75: causas, id. ib. 2, 32, 140; id. Fin. 4, 4, 10; id. Att. 13, 34; Quint. 12, 8, 3; Hor. Ep. 1, 1, 64 al.—
B. Without this unfavorable idea: miserabiles elegos, Hor. Od. 1, 33, 3: Ἅλωσιν Ilii in scenico habitu, to recite, rehearse, * Suet. Ner. 38: tribus, to proclaim, Luc. 5, 394.—
C. Esp., to repeat as a charm, and hence to bewitch, enchant, charm: nullo decantatus carmine, App. M. 3, p. 138, 35: verbis et amplexibus aliquem, id. ib. 5, p. 165, 6; id. ib. 3, p. 137, 12; Vulg. Isa. 54, 1 al.—
II. Intr.
A. (Acc. to de, no. II. 2. b.) To leave off singing: jam decantaverant ( = cantare, deplorare desierant), had given over lamenting, Cic. Tusc. 3, 22, 53.—
B. To play (upon an instrument): decantandi jus tibicinibus ademit, Aur. Vict. Vir. Illust. 34, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēcantō

Latin dē- Proto-Indo-European *keh₂n- Proto-Indo-European *kh₂néti Proto-Italic *kanō Latin canō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin cantō Latin dēcantō From dē- + cantō.

Quick answers

What does dēcantō mean in Latin?
dēcantō, a verb, means “to chant; to reel off; to repeat (over and over again)”.
What are the principal parts of dēcantō?
dēcantō, dēcantāre, dēcantāvī, dēcantātum (first conjugation).
How do you pronounce dēcantō?
In classical Latin, [deːˈkan.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈkan.to].
Where does dēcantō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēcantō.