noun · masculinefirst declension
danīsta
danīsta m (genitive danīstae)
Classical[daˈniːs.ta]Ecclesiastical[daˈnis.ta]
Meaning
- A moneylender, usurer, creditor.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | danīsta | danīstae |
| genitive | danīstae | danīstārum |
| dative | danīstae | danīstīs |
| accusative | danīstam | danīstās |
| ablative | danīstā | danīstīs |
| vocative | danīsta | danīstae |
dănīsta, ae, m., = δανειστής,
I. a money-lender, usurer:
fenerator (only in Plautus), Plaut. Epid. 1, 1, 51; 2, 2, 67; id. Most. 3, 1, 6; id. Ps. 1, 3, 53; cf. Paul. ex Fest. p. 68, 14.—Hence, dănīstĭcus, a, um, adj., = δανειστικός, money-lending, usurious: genus hominum, Plaut. Most. 3, 1, 129.Origins
From Ancient Greek δανειστής (daneistḗs, “moneylender, creditor”).