proper noun · masculinethird declension
Dāniēl
Dāniēl m sg (genitive Dāniēlis)
Classical[ˈdaː.ni.eːɫ]Ecclesiastical[ˈdaː.ni.el]
Meaning
- Daniel (Biblical character)
- Book of Daniel
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Dāniēl | — |
| genitive | Dāniēl Dāniēlis | — |
| dative | Dāniēl Dāniēlī | — |
| accusative | Dāniēl Dāniēlem | — |
| ablative | Dāniēl Dāniēle | — |
| vocative | Dāniēl | — |
Dănĭēl, ēlis, m.,
I. the Hebrew prophet, Vulg. Dan. passim, Ezek. 14, 14.
Origins
From the Ancient Greek Δᾱνῑήλ (Dānīḗl), from the Biblical Hebrew דָּנִיֵּאל (Daniyél, “Daniel”, literally “God is [my] judge”).
Descendants
- EnglishDaniel
- EnglishDan
- ItalianDaniele
- AlbanianDanjell
- AlbanianDaniell
- AlbanianDaniel
- SwedishDaniel