adjectivefirst/second-declension adjective
daemoniacus
daemoniacus (feminine daemoniaca, neuter daemoniacum)
Classical[dae̯.mɔˈni.a.kʊs]Ecclesiastical[de.moˈniː.a.kus]
Meaning
- adjectivedemonic, devilish
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | daemoniacus | daemoniaca | daemoniacum |
| genitive | daemoniacī | daemoniacae | daemoniacī |
| dative | daemoniacō | daemoniacae | daemoniacō |
| accusative | daemoniacum | daemoniacam | daemoniacum |
| ablative | daemoniacō | daemoniacā | daemoniacō |
| vocative | daemoniace | daemoniaca | daemoniacum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | daemoniacī | daemoniacae | daemoniaca |
| genitive | daemoniacōrum | daemoniacārum | daemoniacōrum |
| dative | daemoniacīs | daemoniacīs | daemoniacīs |
| accusative | daemoniacōs | daemoniacās | daemoniaca |
| ablative | daemoniacīs | daemoniacīs | daemoniacīs |
| vocative | daemoniacī | daemoniacae | daemoniaca |
daemŏnĭăcus, a, um, adj., = δαιμονιακός,
I. pertaining to an evil spirit, demoniac, devilish (eccl. Lat.).
I. Adj.:
ratio, Tert. Anim. 46: potentia, Lact. 4, 15. —II. Subst.: daemoniacus, i, m., a demoniac, one possessed by an evil spirit, Firm. Math. 3, 6; Sulpic. Sever. Vit. S. Mart. 18.
Origins
Borrowed from Ancient Greek δαιμονιακός (daimoniakós).; compare daemonicus (from Ancient Greek δαιμονικός (daimonikós)).
Descendants
- Catalandemoníac
- Italiandemoniaco
- Occitandemoniac
- Englishdemoniacfrom Old French demoniaque
- Frenchdémoniaquefrom Old French demoniaque
- Romaniandemoniacfrom Old French demoniaque
- Portuguesedemoníaco
- Spanishdemoníaco