proper noun · masculinesecond declension
Cracus
Cracus m sg (genitive Cracī)
Classical[ˈkra.kʊs]Ecclesiastical[ˈkraː.kus]
Meaning
- masculinesingulara male given name from Polish
Pertaesi tandem horum regiminis, iteru ad unum aliquem Reipubl. praeficiendum Gnesnam coveniunt, ibiq; post varias consultationes ad Cracum virum opinione virtutis clarum, & opibus clientelisq; potentem unanimes Principatum deferunt.
Finally, tired of their rule, they again met at Gniezno to appoint one person to head the Republic, and there, after various consultations, they unanimously conferred the Principality on Cracus, a man renowned for his virtue and powerful in his clientele.1626, Salomon Neugebauer, “Cracus.”, in Icones et vitae principum ac regum Poloniae omnium, pages 3-4:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Cracus | — |
| genitive | Cracī | — |
| dative | Cracō | — |
| accusative | Cracum | — |
| ablative | Cracō | — |
| vocative | Crace | — |
Origins
Borrowed from Polish Krakus.