noun · femininethird declension
cōs1
cōs f (genitive cōtis)
Classical[ˈkoːs]Ecclesiastical[ˈkɔs]
Meaning
- whetstone
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cōs | cōtēs |
| genitive | cōtis | cōtum |
| dative | cōtī | cōtibus |
| accusative | cōtem | cōtēs |
| ablative | cōte | cōtibus |
| vocative | cōs | cōtēs |
cōs, cōtis, f. Sanscr. ça, to whet, sharpen; cf. cautes,
I. any hard stone, flintstone, Cic. Div. 1, 17, 33; Liv. 1, 36, 4 and 5; Curt. 4, 6, 8; 5, 3, 8; 8, 11, 23; Verg. E. 8, 43. —
II. In partic., a whetstone, hone, grindstone, Plin. 36, 22, 47, § 164; Hor. C. 2, 8, 16; Quint. 2, 12, 8.—
B. Trop.:
ipsam iracundiam fortitudinis quasi cotem esse dicebant, Cic. Ac. 2, 44, 135; cf. id. Tusc. 4, 19, 43; Hor. A. P. 304.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōs cōtis, f
1 CA-, a flint-stone, whetstone, grindstone: novaculā cotem discissurus, L.: cruenta, H.: subigunt in cote secures, V. — Fig.: iracundiam fortitudinis quasi cotem esse: fungar vice cotis, H.
Origins
From Proto-Italic *kōtis, from Proto-Indo-European *ḱeh₃- (“to sharpen”). Cognate with Latin catus (“clever, cunning”), cautēs (“pointed rock”), cuneus (“wedge”) and Ancient Greek κῶνος (kônos, “cone”).
Descendants
- Catalancot
- Frenchqueux
- Italiancote
- Italiancotano
- Romaniancute
- Spanishcodón
- Megleno-Romaniancuti
- Siciliancuti