noun · femininethird declension
coruscātiō
coruscātiō f (genitive coruscātiōnis)
Classical[kɔ.rʊsˈkaː.ti.oː]Ecclesiastical[ko.rusˈkat.t͡si.o]
Meaning
- Latinpost Classicalglitter, flash, coruscation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | coruscātiō | coruscātiōnēs |
| genitive | coruscātiōnis | coruscātiōnum |
| dative | coruscātiōnī | coruscātiōnibus |
| accusative | coruscātiōnem | coruscātiōnēs |
| ablative | coruscātiōne | coruscātiōnibus |
| vocative | coruscātiō | coruscātiōnēs |
cŏruscātĭo, ōnis, f. id.,
I. a glittering, a flash, coruscation (post-class.):
(margaritarum), Sol. 53 fin.: immanis, Vop. Car. 8.Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin coruscātiō From coruscō + -tiō.
Descendants
- Italiancorruscazione