noun · masculinethird declension
corrēctor
corrēctor m (genitive corrēctōris)
Classical[kɔrˈreːk.tɔr]Ecclesiastical[korˈrɛk.tor]
Meaning
- corrector, improver, reformer
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | corrēctor | corrēctōrēs |
| genitive | corrēctōris | corrēctōrum |
| dative | corrēctōrī | corrēctōribus |
| accusative | corrēctōrem | corrēctōrēs |
| ablative | corrēctōre | corrēctōribus |
| vocative | corrēctor | corrēctōrēs |
corrector (conr-), ōris, m. id.,
I. a corrector, improver.
I. In gen. (rare but class.):
corrector atque emendator nostrae civitatis, Cic. Balb. 8, 20: asperitatis et invidiae et irae, Hor. Ep. 2, 1, 129: unus legum usus, Liv. 45, 32, 7: peccantium, Sen. Ira, 2, 10, 7 al.—Absol., Ter. Ad. 4, 7, 24: corrector Bestius, i. e. a preacher of morals, Hor. Ep. 1, 15, 37: pessimus quisque correctorem asperrime patitur, Sen. Ira, 3, 36, 4. —II. In the time of the emperors, the title of a kind of land-bailiff, a governor, Dig. 1, 18, 10; Eutr. 9, 13.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
corrēctor (conr-) ōris, m
corrigo, an amender, improver, reformer: civitatis: Corrector! T.—A censor, reprover: asperitatis, H.: noster: Bestius, i. e. a preacher of morals, H.
Origins
From corrēctus.
Descendants
- Catalancorrector
- Englishcorrector
- Frenchcorrecteur
- Italiancorrettore
- Portuguesecorretor
- Romaniancorector
- Spanishcorrector
- Russianкорре́ктор