LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

corrēctor

corrēctor m (genitive corrēctōris)
Classical[kɔrˈreːk.tɔr]Ecclesiastical[korˈrɛk.tor]

Meaning

  1. corrector, improver, reformer

Declension

declension
formsingularplural
nominativecorrēctorcorrēctōrēs
genitivecorrēctōriscorrēctōrum
dativecorrēctōrīcorrēctōribus
accusativecorrēctōremcorrēctōrēs
ablativecorrēctōrecorrēctōribus
vocativecorrēctorcorrēctōrēs

corrector (conr-), ōris, m. id.,
I. a corrector, improver.
I. In gen. (rare but class.): corrector atque emendator nostrae civitatis, Cic. Balb. 8, 20: asperitatis et invidiae et irae, Hor. Ep. 2, 1, 129: unus legum usus, Liv. 45, 32, 7: peccantium, Sen. Ira, 2, 10, 7 al.—Absol., Ter. Ad. 4, 7, 24: corrector Bestius, i. e. a preacher of morals, Hor. Ep. 1, 15, 37: pessimus quisque correctorem asperrime patitur, Sen. Ira, 3, 36, 4. —
II. In the time of the emperors, the title of a kind of land-bailiff, a governor, Dig. 1, 18, 10; Eutr. 9, 13.

Origins

From corrēctus.

Descendants
  • Catalancorrector
  • Englishcorrector
  • Frenchcorrecteur
  • Italiancorrettore
  • Portuguesecorretor
  • Romaniancorector
  • Spanishcorrector
  • Russianкорре́ктор

Quick answers

What does corrēctor mean in Latin?
corrēctor, a noun, means “corrector, improver, reformer”.
What is the genitive of corrēctor?
The genitive singular is corrēctōris. corrēctor is masculine, third declension.
How do you pronounce corrēctor?
In classical Latin, [kɔrˈreːk.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [korˈrɛk.tor].